544 
alle extra-krachten die op de vloeistof gewerkt hebben (zoowel binnen 
Oi als in de overgangslaag). Een gedeelte van den impuls (misschien de 
geheele) is te berekenen alleen uit de totale sterkte der laag, welke door 
(26) is gegeven ; dit gedeelte moet overeenstemmen met wat berekend 
kan worden uit den potentiaal q** volgens de methoden der klassieke 
hjdrodynarnika ^). Dit gedeelte van den impuls krijgt men terug bij 
een even groote snelheidsvermindering van het lichaam ^). 
Men kan nu 111 en IV kombineeren: de beschouwing van III 
blijft geldig voor een niet eenparige beweging, zoo men in (22) en 
(23) V vervangt door V -f- dV, de snelheid van het lichaam aan het 
einde van het tijdselement öt. 
^ 6. Samenvatting. 
Wanneer een lichaam in een vloeistof in beweging wordt gebracht 
ontstaat aan het oppervlak ervan een wervellaag. Deze diffundeert 
in de vloeistof tengevolge van de wrijving, en wordt door de 
strooming meegenomen, weggespoeld ; aan het oppervlak wordt voort- 
durend nieuwe werveling gevormd, welke opnieuw diffundeert, enz. 
Voor het vormen van elke wervellaag is een zekere impuls noodig 
en het gezamenlijk bedrag der impulsen dat per sekonde geleverd 
moet worden, vormt den weerstand W dien het lichaam ondervindt. 
1) Voorbeeld' bij den bol (straal = a) is voor = 1 de potentiaal = 
.^aV -2 cos 8. Hieruit volgt voor de tangentieele snelheid van de vloeistof langs 
het oppervlak: —^sin9, terwijl de tangentieele snelheid van den bol zelf is: 
+ sin 9, zoodat de sterkte der wervellaag bedraagt : 
3 . ^ 
— stn 6. 
2 
De impuls hiervan is ; 
r 3 . 
(j 2! Ci Ai — Q j a dd. ^ (ya*. 
o 
4jr 
Trekt men hiervan af het bedrag p£\— p a® voor den impuls van de vloeistof 
O 
die den bol vervangt, dan blijft over de bekende waarde : 
2jr 1 
(Lamb, l.c. p. 116). 
Men kan dezen ,versnellingsweerstand” soms afzonderen van den totalen weerstand 
bij niet-eenparige beweging; zie G. CooK, An experiraental determination of the 
inertia of a sphere, moving in a fluid, Phil. Mag. 39, p. 350, 1920. 
