560 
De bedoelde proefnemingen werden verricht met twee zeer dunne, 
circa 0,22 mM. dikke rnica-lamellen, welke door splijting uit het- 
zelfde mica-kristal verki'egen waren, en die over willekeurig variable 
hoeken (p ten opzichte van elkaar gekruist konden worden. In alle 
onderzochte gevallen, waarin de hoeken cp tusschen 0° en 60° ge- 
varieerd werden, bleken de verkregen beelden geheel en al de 
superpositie te zijn van de beelden der afzonderlijke dunne lamellen. 
Door dit i-esultaat werd het in hooge mate waarschijnlijk, dat de 
vroeger verkregene, samengestelde beelden tóch tenslotte evenzoo 
zulke superpositie’s zouden blijken. Ten einde dit nader te onder- 
zoeken werd van de oorspronkelijke foto eener enkele lamel, waar- 
naar Fig. 1 der Plaat vervaardigd was, een negatief gemaakt en 
vervolgens daarvan een aantal diapositieven op stukken fotografischen 
film. Daarna werden deze film-diapositieven zorgvuldig onder den 
juisten hoek ip op elkaar gestapeld, op dezelfde wijze als de opeen- 
volgende lamellen in de mica-stapels. De aldus verkregen combinatie 
werd nu bij door vallend licht, met de vroeger verkregen samenge- 
stelde beelden nauwkeurig vergeleken. 
Het bleek, dat weliswaar enkele vlekken der afzonderlijke beel- 
den niet geheel en al op andere vielen, maar dat ook in dit geval 
toch hun onderlinge afstand klein genoeg geacht kon worden, om 
te zamen den indruk van ééne intensieve vlek te geven. Als men 
deze omstandigheid in aanmerking neemt, is het gecombineerde beeld 
in hoofdzaak werkelijk met het samengestelde fotografische beeld 
overeenstemmend. Toch zijn er atVijkingen : enkele vlekken ont- 
braken in de foto’s der mica-stapels, welke in het filmbeeld relatief 
sterk zichtbaar waren ; andere waren aanzienlijk flauwer dan in het 
filmbeeld en in het algemeen was de relatieve intensiteitsverhouding 
der vlekken eene andere, dan die in het filmbeeld. 
Ten deele worden deze verschillen ongedwongen verklaard door 
de werking der reeds vroeger opgemerkte selectieve absorptie van 
bepaalde golflengten der door de wolfraam-antikathode in de Coolidge- 
buis uitgezonden stralen in de dikkere lagen van het kristallijne 
medium. Inderdaad kon bijv. met behulp van een 2,35 inM. dik 
mica-kristal bewezen worden, dat bepaalde vlekken in het daarmee 
verkregen diffractie-beeld, zoo o. a. de middelste vlek van het eerste 
kransje beneden het centrum in Fig. 1 der Plaat, — aanmerkelijk zwak- 
ker waren dan de overeenkomstige vlekken in het beeld eener 0,22 
mM. dikke lamel van datzelfde kristal; en juist op diezelfde plaat 
sen ontbraken nu o.a. ook de vlekken in het samengestelde beeld van den 
circa 3,5 mM. dikken mica-stapel. Door opzettelijke proeven, waarbij 
de belichtingsduur zóó gekozen was, dat de invloed van solarisatie- 
