570 
van cellen bestaat, 2“. een uit tal van gewonden lamellen bestaande 
middenlaag en 3“. een achterste schorslaag. Dexe laatste bestaat ook, 
evenals de voorste schorslaag, uit een enkele laag van cellen, maar 
deze vormt zoo talrijke plooien, dat op doorsneden de indruk gewekt 
wordt, dat de achterste schorslaag franje-achtige uitloopei'S bezit. 
Het geheele plaatje is door een zeei- dun, homogeen vlies (het electro- 
lemma) omgeven. Tegen de voorste schorslaag legt zich een zeer 
üjn netwerk van merglooze zenuwvezels aan. Daar, waar de vezels 
tegen de cellen van de schorslaag aanliggen, vertonnen die cellen 
eigenaardige slaafjes. De middenlaag is de gecompliceerdste. Om 
haar bouw te kannen begrijpen, is het dienstig er aan te herinneren, 
dat ieder electrisch plaatje opgevat moet worden als^ een gewijzigde 
spiervezel. 
De lamellen, die men in de middenlaag vindt, leidt men nu af 
van de anisotrope en isotrope-lagen van de dwarsgest reepte spier- 
vezel (zie o.a. het onderzoek van Engklmann in Onderzoekingen 
Physiol. Labor. Utrecht 4“ Reeks III, blz. 307). 
De dnbbelbrekende lagen woiden hooger, ze verliezen hun diibbel- 
brekendheid, terwijl de isotrope lagen als fijnere, donkere bandjes 
zichtbaar blijven. De lagen leggen zich in windingen en zoo ontstaat 
de samengestelde bouw van de middenlaag van het electrisch plaatje. 
Babuchin kon bij jonge roggen de geleidelijke verandering der spier- 
vezels in electrische plaatjes tijdens het leven zien en kon aantoonen, 
dat nog niet geheel veranderde vezels bij electrische prikkeling nog 
samentrekkingen vertoonden. Is eenmaal het electrische plaatje ge- 
vormd, dan is de contractiliteit verloren, maar de vorming van 
electricileit, die ook de spiervezel als eigenschap bezit, veel meer 
hoofdfunclie geworden. Het electrisch orgaan raag dus wel als een 
heel belangwekkend studievoorwerp voor kalium-onderzoekingen 
beschouwd worden. 
Ten slotte zij nog vermeld, dat alle electrische plaatjes in een 
geleiachtig bindweefsel zijn gelegen. 
In goed gelukte praeparaten, behandeld volgens Macallum’s me- 
thode, heb ik nu kunnen vaststellen, dat de electrische plaatjes zeer 
veel kaliumverbindingen bevatten, terwijl de gelei, waarin ze liggen, 
vrijwel geheel kaliumvrij is izie tig. 2). Terwijl in de mergmantel der 
merghondende zenuwen een duidelijke reactie wordt gevonden, waar- 
door het z.g. neurokeratineskelet duidelijk zichtbaar wordt, bleken de 
merglooze vezels geheel vrij van kalium te zijn. Van het zenuw- 
netwerk, dat zich legen de voorste schorslaag aanlegt, ziet tnen dan 
ook in de meeste prae|)araten niets. Dit is een bevestiging van 
Mauai.lum’s vondst, dat in de ascylinders der zenuwvezels geen 
