571 
kalium reactie optreedt. Het electrolemma is oiigekleuid eii duvS blijk- 
baar kaliiimvrij. In het electrisch plaatje zelf vindt men de reactie 
het duidelijkst in de middenlaag (zie tig. 3). In de voorste en achterste 
schorslaag vindt men fijnkorrelige, zwarte neerslagen, vooral rondom 
de kernen. In de keimen zelf is geen reactie opgetreden. Trouwens, 
Macallum kon nooit een kali-neerslag in een kern vinden, en dus 
mag men, volgens hem, de kern als kaliumvrij beschouwen, aange- 
zien z.g. gemaskeerde kaliumverbindingen (zooals van ijzer in bloed- 
kleurstof) niet bekend zijn. 
Celgrenzen tusschen de verschillende kernen vond ik in mijn 
praeparaten niet en dus zou ik voorste en achterste schoi’slaag liever 
als syncytium beschrijven. Heel opvallend is, dat in het voorste 
syncytium een sterke ophooping van zwarte korrels zich bevindt in 
het gedeelte, dat tegen de middenlaag vaji het plaatje aanligt. Er 
bestaat een formeele ,,korrellaag” op de grens van het voorste syn* 
cytiurn en de middenlaag. Op de grens van middenlaag en achterste 
syncytium vertoonen mijn praeparaten die ophooping van kalium- 
neerslagen niet. Hoewel in enkele deelen van het \ oorste syncytium 
ook de staafjes te zien waren, vertoonden ze geen zwartkleuring. 
De middenlaag van het electrisch plaatje is sterk kaliumhoudend 
en merkwaardigerwijze vindt men hier ook weer afwisselend don- 
kere en lichte banden, evenals bij het willekeurig spierweefsel. De 
donkere banden zijn diffuus zwart gekleurd, korrels zag ik er niet in. 
In de stukjes willekeurig spierweefsel van de staart van den rog, 
die eveneens met het kalium-reagens werden behandeld, waren de 
anisotrope lagen ook diffuus donker gekleurd en de isotrope lagen 
geheel kleurloos. Daar nu de middenlaag van het plaatje uit het 
fibrillaire deel van een willekeurige spiervezel is ontstaan, zal men 
wel geen fout begaan, indien men de afwisseling van donkere en 
lichte banden in de middenlaag van het electrisch plaatje als een 
rest van de afwisseling van anisotrope, kalium houdende en isotrope, 
kaliumvrije schijven (sit venia verbo !) van de spiervezel opvat. 
In de gelei tusschen de plaatjes vond ik slechts kaliumneerslagen 
in het protoplasma der stervormige bindweefselcellen. Die zijn echter 
arm aan kalium eti dus is de geheele hoeveelheid kaliumverbindin- 
gen in de gelei zeer gering; in elk geval opvallend gering tegenover 
den kaliuinrijkdom van het electrische plaatje. Daar ik in verschil- 
lende praeparaten steeds dezelfde beelden kreeg, als het hierboven 
beschrevene, meen ik in de bovenvermelde localisatie der kalium- 
verbindingen geen toevallige, maar de typische te mogen zien. 
De wijzen, waarop het kalium in de weefsels voorkomt, zijn 
volgens Macallum de volgende: 1“. als een locaal precipitaat; 
