582 
teeren, of liet zou zijn beteekenis verliezen en rndinientair kunnen 
worden; — maar nooit zon daaruit het zoo geheel anders gebouwde 
hoofdoog van den seorpioen kunnen ontstaan. Eene aanmerkelijke 
omvorming der oogen schijnt dus in de verandering van medium 
geen grond te vinden en wij vinden geen reden waarom de oogen 
van Limuhis zouden kunnen worden omgevormd tot de oogen van 
den seorpioen. De oplossing van het facettenoog in een groep van 
lensoogen, de lateraaloogen, eene verandering die eene vermindering 
van het gezichtsvermogen beteekent, blijft onverklaard. En onbe- 
antwoord blijft de vraag, waar het hoogontwikkelde hoofdoog van 
den seorpioen plotseling van daan zou gekomen zijn. Het gelukt 
niet de door Lankesthr’s theorie gevorderde omvorming der oogen 
van Limuhis tot die van den seorpioen uit de verandering van het 
medium te verklaren of uit den bouw af te leiden. 
Stellen wij ons nu de tegenvraag; welken invloed zou de over- 
gang tot het leven in water op de oogen, op het zien \’ati den 
seorpioen kunnen uitoefenen? Bij de hoofdoogen zou, door de veel 
verminderde of wegvallende breking der lichtstralen op de convexe 
voorvlakte der onbedekte lens, het beeld vrij ver achter het netvlies 
vallen, zoodat in het oog slechts een zeer onduidelijk beeld ontstaan 
zou. Het dier zou met zijn hoofdoogen niet meer goed kunnen zien 
en deze zouden, als alle nuttelooze organen, gereduceerd worden of 
wel geheel verdwijnen. Het ontbreken der hoofdoogen bij Limuhis 
zou dus door de verandering van medium verklaard worden^). 
De lateraal-oogeii van den seorpioen zijn eveneens lensoogen en 
elk voor zich zou, evenals de hoofdoogen, door de verandering 
van medium in de praestatie belangrijk achteruit gaan. Maar deze 
oogen werken, zoover bekend, bij den seorpioen ook reeds eenigs- 
zins te samen, als de ornmata der facettenoogen, en daarbij is het 
niet zoo wezenlijk, of het beeld in iedei’ oog op of achter de retina 
valt; vooral voor het zoo belangrijke zien van bewegingen der om- 
ringende voorwerpen zou de groep van lateraal- oogen nog bruikbaar 
blijven. Deze zouden dus kunnen blijven bestaan en wel zoo, dat 
zij nog slechts te samen, als ornmata, werkten. Men kan zich zeer 
goed voorstellen, dat op deze wijze in de wisseling van medium 
b Volgens Holmgren (1916, p. 111) zou het hoofdoog bij Limulus door 
het laterale gedeelte van het zoogenaamde reukorgaan vertegenwoordigd zijn. 
Deze opvatting is niet juist. Het zoogenaamde reukorgaan — vermoedelijk 
is het een niet meer functioneerend, rudimentair oog — wordt van uit het- 
zelfde optische ganglion geinnerveerd als het facettenoog van Limulus, heeft 
dus ook wel denzelfden oorsprong (de lateraaloogen van den seorpioen; verg. 
Demoll, 1914). 
