584 
kennen wij in zee levende (in kustwateren en, vertnoedelijk, delta- 
gebieden, maar in ieder geval in het water ^)) overgangsvormen, 
marine scorpioniden, zooals Palaeophonus en Proscorpio'^) en Giganto- 
straca, met scorpioenachtigen habitus, zooals Eusarcus en Slimonia. 
De theorie van Lankester zou hier eischen, dat de scorpioniden- 
organisatie nog gedurende het zeeleven zou zijn ontstaan en daarna 
de bijna volmaakte scorpioenen aan het land gingen. Daar ware 
dan hun lichaamsvorm zoo geschikt gebleken (hoewel zij onder geheel 
andere omstandigheden in watei' ontstaan ware), dat hij vrijwel 
onveranderd tot in dezen lijd bewaard kon blijven. Dat wil zeggen, 
de aanpassing zou in hoofdzaak van te voren, nog gedurende het 
waterleven, tot stand zijn gekomen, niet na de verandering van 
levenswijze, op het land. Leiden wij daai-entegen de Merostomata 
van scorpioenachtige land-arachniden af, dan heeft eerst de verande- 
ring van medium plaats gevonden en verdween daarna langzamer- 
hand de typische scorpioniden-boii w. Uit tot het strandleven in zee 
of in delta-gebieden overgegane, aan het nieuwe medium eerst in 
geringe mate aangepaste scorpioenen zijn dan de scorpioenachtige 
Gigantostraca ontstaan {Eusarcus e a.) ; langzamerhand ver- 
andei'de zich onder den invloed der nieuwe levensomstandigheden, 
de lichaamsvorm, paste zich aan de zwemmende levenswijze aan 
(zwempooten ; staartvin) of veranderde zich in aanpassing aan de in 
den bodem woelende levenswijze steeds verder, tot ten slotte vormen 
als Hemiaspis en Limulus ontstonden ®). 
Deze omvorming, aanpassing, is bij Limulus heden nog niet geheel 
afgesloten. Voor de oogen bevindt zich Limulus jiu nog in een 
overgangsstadium, waarbij allerlei nog in omvorming is. Dit blijkt 
uit aantal en ligging der zich terugvormende oogen en uit den vorm 
der lens bij het mediale oog. Wij stellen dus nog eens nadrukkelijk 
vast: niet de scorpioen, maar Limulus heeft een tijd van diepgaande 
omvorming van den bouw achter zich, die zelfs nu wellicht nog 
niet geheel afgesloten is. 
Uit deze uiteenzetting blijkt wel overtuigend, dat eene afstamming 
h Vergel. O’Connell (1916) en Schuchert (1916). O’Connell meent, dat 
de Gigantostraca rivierbewoners waren; de latere vormen, bijv. Eurypterus, 
waren wel zeker marine-vormen. 
“) Hiermede wil niet gezegd zijn, dat deze marine-scorpioenen de directe 
stamvormen der Gigantostraca moeten zijn ; maar zij toonen aan, dat scorpi- 
oenen tot het zeeleven zijn overgegaan. 
Met deze opvatting stemt overeen, dat Limulus zijn eieren hoog op het 
strand legt, zoodat zij slechts van tijd tot tijd door het zeewater bedekt 
worden (Iwanoff, 1907; Montgomery, 1909, p. 314). 
