587 
V. 
Deze opvatting van den stanivorrn der Arachnida maakt het ook 
mogelijk, een samenhang met de andere landbewonende Arthropoden, 
vooral met de Onychophora en Myriapoda aan te nemen. De 
Arachniden kunnen dan van dezelfde primitieve, door tracheen 
ademende landarthropoden afgeleid worden als de Myriapoda en 
de lüt -deze ontstane Hexapoda; alle tracheate Artkropoda zijn dan 
van gemeensehappelijken oorsprong. Daarbij moet de tot de Arachniden 
voerende tak zich zeer vroegtijdig hebben afgesplitst. |De ligging 
der geslachtsopening vrij ver naar voren wijst op progoneate 
Myriapoda, de exogene ®eivorming\^op deze en op^Peripatus (verg. 
VAN Kampkn, 19J6). Het ontbreken van eigenlijke kauw werktuigen 
doet vermoeden dat de stamvormen der Arachnida in de nabijheid 
der Onychophora geplaatst moeten worden ^). Daarop wijzen ook de 
coxaalklieren, die bij de Solifuga juist als bij als speeksel- 
klieren funktioneeren (vergel. Buxton, 1913, p. 258; 1917, p. 8 en 
over de Palpigradi p. 9). 
Van groote beteekenis is ook de door Holmghen vastgestelde ver- 
gaande overeenstemming in bouw van de hersenen ; belangrijk is 
het primair ongesegmenteerde type der voorhersenen bij Onychophora, 
Arachnida en Limulus (en Polychaeto) in tegenstelling met het 
secundair(^ gesegmenteerde type der voorhersenen bij de overige 
Arthropoda {Crustacea, Myriapoda en Hexapoda), hetwelk van het 
eerste type afgeleid moet worden. Verder hebben de Onychophora, 
Arachnidai^^en Limulus een^ typisch ^'gebouwd ,,centraallichaam” 
(Zentralkörper, gestreifter Körper bij Holmgren) en een aan de 
voorhersenen direct aansluitend tritocerebrum (Holmgren, 1916, 
p. 274, 275). 
Voor zoover duidelijk moeten wij als uitgangspunt voor den stam 
der Arachniden kaaklooze, in enkele opzichten nog op Peripatus 
gelijkende vormen met geleden extremiteiteTi aannemen. Arachnida 
gingen van liier uit hun eigen weg. Zij vormden geen kaken, voed- 
den zich in hoofdzaak met de meer vloeibare of door fermenten in 
situ vervloeide bestanddeelen ^der door hen gevangen dieren. Er 
bestaat geen grond directe betrekkingen der oer-arachniden met de 
Crustacea aan te nemen. De oorsprong dezer laatste moet veeleer 
b De vraag waar de antennen bij de Arachniden gebleven zijn, laten wij 
onbesproken, daar dit ons te ver zou voeren; als antennensegment komt 
vooral het praecheliceren-segment in aanmerking (verg. Heymons, 1901, p. 148; 
Carpenter, 1913, p. 342; Korschelt en Heider, 1892, p. 636, en vooral 
Holmgren, 1916, p. 76). 
