618 
ten. Het tweede stuk heeft den vorm van een kracht van Coriolis 
zooals die optreedt in een roteerend systeem. Het eigenaardige daarbij 
is echter dat de rotatievector co die er in voorkomt een lineaire 
functie is van de coox’dinaten en aan weerszijden van den oorsprong 
tegengesteld teeken heeft. Misschien zal deze „kracht” merkbaar 
kunnen worden bij de beweging van een satelliet. 
In een eerste benadering hebben wij niet te maken met het 
rechterlid. De bewegingsvergelijkingen van vrije deeltjes zijn in onze 
medevallende coördinaten juist zooals zij in de klassieke dynamica 
zijn als er geen krachten op werken. Indien de deeltjes wederkeerige 
krachten op elkander uitoefenen, dan zal hiervan de uitwerking 
precies dezelfde zijn als men in de gewone mechanica berekent. 
In het bijzonder zal een tol die om de symmetrie-as draait, de as 
van wenteling in onveranderden stand ten opzichte der beschrijvings- 
assen handhaven, en derhalve deelen in elke precessie die deze 
eventueel ten opzichte van stilstaande assen mochten vertoonen. 
Hetzelfde geldt voor het baanvlak van een deeltje, dat aan een 
centrale kracht onderworpen is. 
Letten wij op de eb- en vloedkrachten, dan zal hun invloed op 
een precessie verdwijnen indien de aarde een bolvorm heeft. Is dit 
niet het geval, dan komt er een precessie, die nu berekend kan 
worden ten opzichte van de medevallende assen, en waarop dus de 
precessie van deze assen nog gesuperponeerd wordt, wanneer wij 
op stilstaande assen overgaan. 
Ten slotte is er nog een kracht loodrecht op de snelheid : het 
vectorproduct van de snelheid met een driedimensionalen rotatie- 
vector, die door middel van een aantal componenten van den krora- 
mings-bivector-tensor van Riemann een lineaire vectorfunctie is van 
den radiusvector. . 
Wij zullen deze krachten thans laten rusten en overgaan tot de 
berekening der precessie van de medevallende assen. 
De "precessie der medevallende assen in het geval eener 
cirJcelvormige planetenheiveging . 
Wij zeiden reeds dat het vinden dezer precessie gecompliceerd 
wordt door de omstandigheid dat de ruimte der vallende coördi- 
naten een zekeren hoek insluit met de ruimte van een op de zon 
stilstaanden waarnemer. De twee ruimten doorsnijden elkaar in een 
vlak loodrecht op de bewegingsrichting der planeet in de ecliptica. 
