624 
wolk van zoo groote massa bevind!, leidt tot eenige merkwaardige 
consequenties. De aantrekking van deze massa op ons zonnestelsel 
is niet onmerkbaar; zij bedraagt 5 X maal de kracht, die de 
zon op de aarde uitoefent. Het verdient opmerking, dat deze kracht 
geheel onafhankelijk is van den aangenomen afstand van de gaswolk. 
Zij wordt enkel bepaald door het bedrag van zijn absorbtie en zijn 
schijnbare oppervlak aan den hemel. Is dit oppervlak *S vierkante 
graden en de absorbtie e groot tekl assen, dan vindt men uit de 
formule van Rayleigh op dezelfde wijze als boven : 
Kracht = i0“'^ 6 /S X de aantrekking zon — aarde. 
Is de absorbtie s' voor fotografische stralen = 440), dan is 
f z=z V', e' te nemen. Liggen dus in allerlei richtingen en op allerlei 
willekeurige afstanden zulke absorbeerende gaswolken in de ruimte 
om ons heen, zoo laat zich de totale kracht op ons zonnestelsel uit 
hun oppervlak en absorbtie berekenen. 
Beschouwen wij voorloopig alleen de kracht, die van de Taurus- 
gaswolk afkomstig is. De storende krachten zijn ook bij de verst- 
verwijderde planeten onmerkbaar. Maar de kracht op het zonne- 
stelsel in zijn geheel is zoo groot, dat het (bij een snelheid van 19 
K.M., ongeveer loodrecht op de kracht ondersteld) in een gebogen 
baan met een kromtestraal van 4 X astronomische eenheden = 
2 parsecs moet bewegen en de richting van het apex in 3000 j aren 
1° moet veranderen naar Taurus toe. Bij een afstand van 140 parsecs 
beteekent deze geringe kromtestraal, dat ons zonnestelsel zich in een 
langgestrekte ellips met excentriciteit ‘®/j„ om de gaswolk moet 
bewegen in een periode van 2 a 3 millioen jaren, dat het zich nu 
vrijwel in het apocentrum bevindt en in het pericentrum praktisch 
door de gaswolk heen moet gaan. Iets dergelijks geldt voor de 
Hyaden, die op een afstand van ongeveer 100 parsecs van de gaswolk 
met een snelheid van 45 K.M. voorlloopen; om in een hyperbolische 
baan langs den nevel te loopen zou hun snelheid grooter dan 270 
K.M. moeten zijn ; met hun kleine snelheid echter moeten zij weldra naar 
de gaswolk toe vliegen. Zulk een reusachtige massa, als hier voor 
de gaswolk berekend werd, zou haar tot een centraal lichaam maken, 
dat alle bewegingen in dit deel van de wei'eldruimte, tot op vele 
honderden parsecs, beheerscht. De snelheden der sterren zouden in 
de omgeving van de gaswolk reusachtig groot zijn; wij zouden dus 
vooral in de richting van Taurus groote eigenbewegingen moeten 
waarnemen, die de gewone gemiddelde waaiden verre overtreffen. 
Nu moeten, ook zonder zulk een groote aantrekkende massa aan 
te nemen, de eigenbewegingen in de richting der absorbtiegebieden 
grooter dan de normale zijn, omdat van een bepaalde grootteklasse 
