626 
den nadruk op gelegd, dat niet alle donkere vlekken en gebieden 
in den Melkweg door absorbtie, maar zeker een groot aantal door 
werkelijke ledige ruimtedeelen moeten verklaard worden. In vele 
gevallen geeft bet aspect daaromtrent aanwijzing : de grillig gewonden 
en vertakte vormen van de donkere gebieden in hun verschillende 
gradaties van zwartheid, die op de kaart van Dyson en Melotte en 
nog sterker op de door Barnakd gepubliceerde foto’s^) tevoorschijn 
treden, wijzen voor deze Taurus-gebieden zeer sterk op absorbeerende 
nevels. Dit wordt bevestigd, als men den invloed van reëele ruimte- 
lijke sterleegten op de aantallen sterren van verschillende grootte 
berekent. 
Wij nemen aan, dat in degezichtslijn de ruimte van rj totri = l,585r„ 
geheel leeg is (dus over een gebied van ()„ tot +1.) In de integraal, 
die het aantal sterren A„i van de grootte voorstelt, ontbreekt 
dan het gedeelte tussehen de grenzen en + 1, of 
Xo-t-0,22 
A',„ = Am(l -Lzzr f lO-^^dx 
\ [/jr log eU 
waarin ^ dezelfde beteekenis heeft als in de vorige raededeeling. 
Berekent men deze waarden voor een bepaalde waarde van (j^, b.v. 
6,95, waarbij het uitvallen van sterren een maximum voor 
Ui = 9 is, en daaruit de totale aantallen en het logarithmisch 
tekort lo^ ^'/n, dan vindt men 
m. 
log 
m. 
log N'In 
3 
—0,028 
10 
- 0,080 
4 
11 
— 040 
— 069 
5 
- 055 
12 
— 056 
6 
- 069 
13 
— 043 
1 
- 080 
14 
- 031 
8 
— 086 
15 
— 021 
9 
— 086 
16 
— 014 
10 
n 
Bij een leegte, die zich over een eenheid in (> uitstrekt, ontbreekt 
dus aan het totale steraantal JST hoogstens 187o ; oiïi ^ulk een sterk 
tekort te vinden, als in de Taurusgebieden waargenomen is, moet 
E. E. Barnard. On a nebulous groundwork in the constellation Taurus 
Astrophysical Journal 26, 3. 
