671 
de stroom gesloten is. Het anker is nog omwikkeld mei 40 windingen 
koperdraad waarvan de uiteinden door een paar wijde spiraal- 
windingen met twee vaste kiemschroeven in verbinding staan, op 
zoodanige wijze dat de beweging van het anker daardoor niet 
belemmei'd wordt. Wordt de onderbreker in wei'king gesteld door 
twee accumulatoren onder omschakeling van J Ohm, dan maakt 
het. anker schommelingen van groote amplitude, waarbij de som der 
afstanden van de poolstnkken tot het anker wisselt van ongeveer 
2 millimeter tot 7.6 millimetei'. In rust is de som dier afstanden 
4.8 millimeter. De zeltinductie-cmefficieut van den electromagneet is 
natuurlijk niet constant. De gemiddelde waarde tijdens de stroom- 
sluitingsperiode bedraagt 9.3 millihenrj. 
Tijdens de werking van den onderbreker werden oscillogrammen 
gemaakt van den stroom door den electi'omagneet en tegelijkertijd 
werd het aantal krachtlijnen in het anker gei'egistreerd. Het eerste 
geschiedde met den o.scillograaf \’an DuoDioa,, het tweede hetzij met 
een oscillograaf van Sikmens en Hai.ske hetzij niet den snaargalvano- 
meter. Bovendien werd nauwkeurig de tijd geregistreerd. Op deze 
wijze werd de bijgaande curve verkregen tig. 1 (ongeveer 2 ^ j„ malige 
vergrooting van het oorspronkelijke negatief). 
De beschouwing van deze curve geeft tot verschillende opmerkingen 
aanleiding. Wij kunnen een volledige [leriode in 4 deelen scheiden (zie 
fig. 2) : de eerste twee k wartjierioden 
beantwoorden aan de sluitingsperiode, 
de twee laatste aan de openings- 
periode. Verder is gedurende de 
2di' 3de; kwartperiode de beweging 
van het ankei' naar de poolstnkken 
toe gericht, terwijl in de 4''® en 
kwartperiode de beweging van het 
anker juist in tegengestelden zin 
plaats heeft. 
Wij mogen nu op den voorgiond 
stellen dat het aantal krachtlijnen 
door het anker inderdaad een maat- 
staf is voor de aantrekkende werking 
die erop uitgeoefend wordt — dat 
zelfs deze laatste ten naaste bij even- 
redig is met het kwadraat van het 
aantal krachtlijnen. 
De curven geven nu met duidelijk- 
lieid aan dat de aantrekkende 
Fig. 2. 
