B74 
Wij zien dat in liet algemeen de berekende curve reeds een \ rij 
goede overeenstemming \'er(oonl mei de geregistreerde curve.' 
Intussclien stijgt de eerste in den beginne sneller dan de tweede, 
terwijl de laatste ook op liet einde ietwat afwijkt. Hiervoor bestaat 
een goede reden. Hadden wij de stroomsterkte berekend tei-wijl in 
aanmerking genomen was, dat de zelfinductie eerst groot, vervolgens 
kleiner en eindelijk weer grooter werd, dan zon hiermede leeds 
een beter resultaat bereikt zijn, wat dé nnmerisehe overeenstemming 
betreft: voor de verklaring \'an de zaak doet dit echter niets af. 
Het afdalende deel van de curve, dat de twee laatste kwart- 
perioden (de 3*^'' en de 4^’®) omvat geeft de verhoudingen tijdens de 
stroonn erbreking weei'. Hier schijnt mij een qnantitatieve verklaring 
nog niet mogelijk, alhoewel een qnalitatieve wel mogelijk is. Het is 
namelijk bekend dal een electromagneel des te langer zijn magnetisme 
behoudt nadat de stroom verbioken is, naarmate de ijzerweg minder 
magnetische weerstand bezit. In het begin van de periode van 
siroomverbreking is de luchtweg vrij groot, dns ook de reluctance 
en de snelheid waarmede hel magnetisme vermindert. Bij de nadering 
van het anker wordt echtei' de magnetische weerstand voortduiand 
kleiner, bijgevolg daalt het magnetisme voortdurend langzamer. Op 
de grens \’an de en 4''^^ periode is de daling' hel langzaamst, 
daar het anker zoo dicht mogelijk lot de poolstukken genaderd is. 
Daarna gaat het anker zich verwijderen en bijgevolg gaat nu ook 
hel magnetisme sneller dalen, totdat de dalingssnelheid op hel einde 
der 4''*’ periode bijna even groot is als in het begin der 3^’'' periode. 
Uil den aard der zaak is de daling echter in het begin der derde 
periode het snelst, omdat op dat oogenblik de directe werking dei' 
ampère windingen \ erd wijnt. 
Methode om het aantal krachtlijnen osciUographisch te reyistreeren. 
Wenscht men het aantal krachtlijnen in een ijzerweg of een 
luchtweg oscillographisch te registreeren dan woi'den om het ijzer 
eenige geïsoleerde koperen windingen gelegd, of wel men hangt een 
proefspoeltje in den luchtweg. Verandert het aantal krachtlijnen B, 
dan wordt in de windingen een electromotorische kracht opgewekt die 
dK 
wij gelijk kunnen stellen met k-— waarin k een proportionaliteits- 
dt 
factor is. De uiteinden van het spoeltje worden in verbinding gebracht 
met een condensator \an een capaciteit C. Deze ontvangt dan een 
lading q = U6' terwijl door den draad, welke een weerstand r heeft, 
een stroom i vloeit (tig. 4). 
