waaruit wij ij eliiuineereii. Wij krijgen dan 
waarin A 
Integi'atie geeft: 
Bz= AV A ^ ^ I F dt 4 - Koyist ( 6 ) 
Ook nu bestaat een lineaire l)etrekking tnssclien B en V indien 
wij -het integraal van (6) mogen verwaarloozen. Dit laatste nu zal 
liet geval zijn wanneer RC en rC beide zeer groot zijn, en wanneer 
bet periodenaantal per seconde groot genoeg is. 
Bij een periodiscbe wisseling van B, 
die eventueel door een reeks van 
Foukiek kan worden voorgesteld, is 
de waarde van de integraal over één 
periode = 0. Wij hebben dus alleen 
te onderzoeken of de integraal tijdens 
Fig. 6. elke periode verwaarloosd mag worden. 
Bij een periodiscbe snelheid van ongeveer 50 per seconde en 
tijdconstanten CR en Cr van 0.2 seconde ieder krijgen wij bij een 
F-curve zooals hiernaast aangegeven is door de stippellijn, op de 
eindpunten een waarde van nul voor de integraal. Op het hoogste 
en laagste punt met een ordinaten hoogte « boven het beginpunt of 
daaronder, bedraagt de correctie door de integraal veroorzaakt: 
rt (5 t- 5) : 2 X 20Ü = a, d.w.z. 
2.5 7„ can de ordinaten hoogte en krijgen wij als gecorrigeerde 
curve de getrokken lijn. 
Bij mijn proeven heb ik inderdaad gewerkt met een condensator 
van 2 mikrofarad, terwijl R en v ieder 10* Ohm bedroegen. Als 
oscillograaf diende een snaargalvanometer. De bijgevoegde figuur 
geeft een curve weer die met deze methode verkregen is. 
dB 
dt 
^dV 
I dt 
1 1 
~RC 7C 
V] 
• . . (5) 
rC 
T 
