BSO 
deel bevat, de bruine klei geelroode Itanden, waardoor de gelaagd- 
heid daar betei- voor den dag komt. 
De mangaanktiollen komen onregelmatig verspreid en in grooten 
getale in het geheele protiel voor, zooals in tig. 2 te zien is; in de 
i'oode klei zijn zij talrijker dan in de gele. In het protiel is het 
voorkomen dezer knollen sleehts schematisch voorgesteld en, in ver- 
band met de aangegeven schaal, zon men omtrent de grootte der 
knollen een sterk overdreven voorstelling krijgen. De grootste knollen 
hebben gemiddeld een langste doorsnede van 10 c.M. en daarnaast 
komen er van allerlei gei'ingere afmetingen voor. Kleine, b.v. met 
een doorsnede van 1 of 2 centimeter, zijn even talrijk aattwezig als 
grootere. 
Meer stroomo[) werd door Jonker aan den linkeroever van de 
Moil Tobee nog een tweede vindplaats van i'oode diepzeeklei met 
mangaanknollen ontdekt, die evenwel minder duidelijk is. 
Tanden van Elasmobrdachii, vooral van haaien, komen in de 
roode klei vers|)reid voor. Jonker xerzamelde de meesten los nit de 
klei nitgeweeid. In zijn collectie be\'in(len zich slechts twee stukjes, 
bij welke een haaientand de kern van een mangaanknol vormt. 
Jonker’s aanteekeningen geven omtrent de verspreiding van de 
haaientandeji geen nadei'e bijzondei-heden. 
(i. De roode diepzeeklei. 
De roode diepzeeklei van Noil Tobee is klaarblijkelijk dóór 
diagenese bijzonder weinig veranderd. Zij is vettig of speksteenachtig 
bij het aanvoelen en kan met den nagel gekrast worden; zij is in 
drogen toestand eenigszins en na bevochtiging duidelijk plastisch. Als 
gesteente beschouwd zon men nauwelijks van een kleischalie mogen 
spreken, de naam vaste klei drukt het karakter van de stof beter 
nit. Hierdoor onderscheidt zich dit voorkomen van alle andere, die 
tot nn toe op Timoi' en andere eilanden van den Oost-Indischen 
archipel zijn ontdekt. Mesozoische roode diepzeeklei neemt opTimor 
een zeer belangrijk aandeel aan den bonw \an den bodem en het 
aantal vindplaatsen van dat gesteente is, ook al ten gevolge van de 
sterke plooiing van alle vóór-plioceene gesteenten, overlalrijk. 
Op alle mij bekende vindplaatsen komt de roode diepzeeklei als 
een niet plastische, middelmatig harde kleischalie vooi-, niet zelden 
eenigszins scliistens dooi' bergdrnk, en steeds vrij stei'k door diagenese 
veranderd, nn eens door verkiezeling, dan weer door vei'kalking. 
Niet zelden bleek bij mikroskopisch onderzoek, dat zulk een 
kleischalie eerst verkiezeld was, terwijl later een deel van het 
