De reeds geiiueaide analyse van tie ci'elaeeïselie diep/veeklei vaii 
Noü Tobee, onigerekend o[) bij 110° C. *) gedroogde slof, luitll ; 
SiO, 61.3 
TiO, . 0.7 
Al, O, 20.4 
Fe,0, 7.6 
M)iO spoor 
CaO 1.3 
MgO 1.5 
K,!) spoor 
Na,0 2.5 
H,0 4.3 Ontwijkt bij ver- 
Q hitting boven 110° C. 
Men verkrijgt alsdan de volgende vergelijkende analysen : 
1 
2 
3 
4 
Si 02 
56.12 
54.48 
60.99 
61 .3 
TiOa 
2.01 ') 
0.98 
3.63 ') 
0.7 
ALO 3 
16.30 
15.94 
21.03 
20.4 
Fe^Oa 
1 10.94 
8.66 
6.95 
7.6 
FeO 
0.84 
MnO. 
1.62 
1.21 
1.24 
spoor 
CaO 
1.65 
1 .96 
0 .— 
1 .3 
MgO 
1.43 
3.31 
2.62 
1.5 
K 2 O 
1.95 
2.85 
0.50 
spoor 
Ha^O 
3.34 
2.05 
1.95 
2.5 
M 2 O, na drogen bij 100 ° 
6.92 
7.04 
4.72 
4 . 32 ) 
100.27 
99 32 
100 .— 
98.6 
■) Bij de monsters 1 en 3 is Ti 02 uit een afzonderlijke hoeveel- 
heid bepaald, waardoor het cijfer voor AloO., gegeven te hoog 
is geworden, omdat daarin TiOj is verborgen. 
2 ) Bij 1 10° gedroogd. 
1. Recente roode diepzee-klei. Pacifische Oceaan. Challenger station 256. 30° 22' 
N. Br. en 154° 56' W. L. Diepte 5310 M. Anal. Harrison en Williams. 
2. Gemiddelde samenstelling van 51 monsters van recente diepzee-klei. Anal. 
G. Steiger. 
3. Mioceene roode diepzee-klei, Mt. Hillaby, Barbados. Anal. J. B. Harrison. 
4. Cretaceïsche roode diepzee-klei, Noil Tobee, Midden-Timor. Anal. H. ter Meulen. 
*) Het verschil, dat nog wordt veroorzaakt door drogen bij 100° in het eene 
geval en 110 ° in het andere, is hier verwaarloosd. 
