l^e mangaaiiknolleii zijn duidelijk (;onceiitriseli-selialig gebouwd. 
Veel minder duidelijk en ook niet bij alle knollen is een radiaal- 
stralige strnctnur waarneembaar. In de colleelie waren \ ersebeidene 
middendoor gebroken loiollen en deze doen de scliaal-struktuur 
duidelijk zien. (PI. II tig. I en 2). Eenige daarvan zijn stukgeslagen, 
maar Jonkek vermeldt, dat nabij de oppervlakte de knollen dikwijls 
iniddeïidoor gebroken in de klei staken. De knollen bezitten dikwijls, 
maar niet altijd, een wille of grijze mangaan vrije kern, waaromheen 
zich hel mangaanomhulsel in concenlrische, slerk poreiise lagen heeft 
afgescheideiD). De witte kern contrasteert dan stei-k met het donkere 
omhulsel (Textllguur 3 en PI. II fig. 3). 
Fig. 3. Mangaanknol met witte kern van radiolariën-hoornsteen 
in amorph kiezelzuur veranderd. 
Hij enkele exemplaren is een deel van de kernmassa groenachtig 
\;ui kleur en half doorschijnend. Deze deelen kunnen met een sterk 
vergrootglas gemakkelijk als hoornsteen herkend worden. 
De kernen zijn altijd broos en laten zeer gemakkelijk los. Hij 
één der knollen gelukte hel een dunne doorsnede te \ ervaardigen 
door een geheele knol, kern en omhidsel, zonder dat de sametdiang 
werd verbroken. Dit praeparaal is afgebeeld op PI. I tig. 1. 
‘) Een enkele maal werd witte mangaanvrije substantie, geheel op die van 
de kernen gelijkend, waargenomen buiten het centrum van een knol tusschen 
twee schalen van het mangaan-omhulsel. 
