698 
verschil q — q. Daar j d (p — p) = O is, vei-tooiit de grootheid 
p — p in haar afhankelijkheid van heuvels en dalen rondom p, 
waarbij de som van de heuveloppervlakten gelijk is aan de som der 
dalen. Ieder punt voert zijn p — p-waai‘de mei zich mede, dus ver- 
schuift de kromme gelijkmatig met den tijd t^. Een vasistaande 
ki'omrne vertoont het streven naar verdichting (in een heuvel) of 
xerdunning (in een dal) voor de punten van de stroomlijn, in de 
veronderstelling dat de verandering van a klein genoeg was. Laten 
wij onze loopende kromme over de vaststaande glijden, dan komen 
in den loop van den tijd de heuvels over de dalen en omgekeerd. 
Ëeji nieuwe kleine verandering van a kan dus tot een vermindering 
van het vei'schil p — p leiden. Door deze beschouwing kan men ook 
begrijpen, dat een voldoende langzame verandering van a in over- 
eenkomstige benadering (uitgaande \an eejie stationnaire dichtheid) 
tot eene stationnaire dichtheid voert. ‘) Wij willen dus veronderstellen, 
dat a langzaam verandert in den zin zooals in de theorie der adiaba- 
tische invarianten vastgesteld. Stellen wij door Da de totale verande- 
ring van a voor, dus 
en dooi- Dci en Dt,, de overeenkomstige veranderingen van a en 
dan vinden wij (wanneer wij nog in aanmerking nemen, dat 
a = const., 
en wij dus kunnen schrijven : 
waarin de streep het tijdgemiddelde aangeeft. Wanneer wij onder 
c'i en t' i in vergelijking (5) deze tijdgemiddelden verstaan, dan 
vinden wij -. 
p is van onafhankelijk, dus moet in (7) het oxereenkomstige lid 
onder het somteeken weggelaten worden. 
’) Zie J. M. Burgers. Akad. Amst. XXV (1916) 849, Ann. d. Phys. 1917 
N”. 2 en mijn verhandeling. Akad. Amsterdam, l.c. 
