707 
iialum te bestiideereri. Dit deed bij mij den wenseli opkomen om mij 
met het vraagstnk van ’t Mimetisme in ’t algemeen bezig te liouden, 
maar dan nitslnitend bescdibuwd nil een ziiixer morphologisch oog- 
punt. Ik wenseh mij dns zorgvuldig ver te houden van de biologische 
zijde der qnaestie, ofschoon ik misschien wel zou mogen verklaren, 
dat ik mij niet goed kan voorstellen hoe de vaak zoo ti-efifende uit- 
wendige gelijkenis tnsschen sameidevende vormen uit ver van elkaar 
afstaande groepen, in den strijd om ’t bestaan geen voordeelen zou 
meebrengen, ’t zij voor één hunner of voor allebei, of tenminste dat 
dit in vi’oeger tijdperken \’an hun bestaan niet het geval zou geweest 
zijn. Ik wenseh mij dns te beperken tot een zorgvuldige x'ergelijkende 
anal^’se van het klenrenpatroon, maar .voordat ik mij daarin begeef, 
zij opgemerkt, dat m.i. hel verschijnsel dei’ mimetische gelijkenis 
nooit kan toegeschreve)i worden aan de werking eenei' algemeene 
wet, en dat derhalve de xei'schillende gevalle)i van Minucrj elk 
voor zich, onafhaidielijk van elkaar, beschouwd moeten worden. 
Dat b.v. een Sesia op een wesp gelijkt, kan onmogelijk in eenig 
genetisch vej-band staan met de mimetische overeenkomst lusschen 
een Dismorphia en een Ithomiïde of Heliconide, of lusschen een 
reeks van soorten van een der laatstgenoemde families onderlijig. 
Zelfs laat zich dit voorkomen van wesp-achtige S|)hingiden be- 
zwaarlijk in verband brengen met het bestaan van andere leden 
dier zelfde familie, die de gedaante van hommels schijnen aange- 
nomen te hebben. 
Mimetische gelijkenissen moeten derhalve beschouwd worden als 
toevalligheden, en uit dat oogpunt beschouwd is gemakkelijk in te 
zien, dat juist wegens het groot aantal voor waarden waaraan voldaan 
moest zijn, voordat een geval \’an echte bedriegelijke nabootsing 
tot stand kon komen, hun aantal zoo betrekkelijk gering is, en zij 
oogen schijn lijk zoo wispeltm-ig over het dierenrijk verspreid zijn, 
(zooals Rkbet, zoo treffend heeft in ’t licht gesteld). 
Hoezeer ik zooals gezegd, geneigd ben te erkennen, dat een be- 
driegelijke oppervlakkige gelijkenis tnsschen mimic en model hoogst- 
waarschijnlijk wel een belangrijk voordeel zal meebi'engen, hetzij 
voor den eerste alleen, of voor al de leden van een z.g. mimetische 
groep gezamenlijk, zoo ben ik toch aan den anderen kant overtuigd, 
dat het onmogelijk is zich een onpartijdig oordeel te vormen, waniieer 
men niet begint met zich zoigvuldig te onthouden van alle over- 
wegingen over dit hypothetische en problematische voordeel, en zich 
te beperken tot de beschouwing der mimetische vormen uit een 
zuiver morphologisch oogpunt, ’t geen zeggen wil dal men op hen 
juist dezelfde methoden en regels van onderzoek moet toepassen, die 
