708 
bruikbaar gebleken zijn bij hel nagaan der kleurenpatronen van de 
Insecten in ’t algemeen, en dat men ze moet toetsen aan de wetten, 
die men uit die algeineene studie heeft afgeleid. 
Tot dit besluit worden wij ook logisch gebracht door de waar- 
neming, dat mimetische patronen in geen enkel opzicht verschillen 
van kleurenleekeningen in ’t algemeen, maar integendeel met de 
niet-mimetische patronen in alle opzichten overeenstemmen, wanneer 
men tenminste deze laatste uit een algemeen oogpunt beziet. Alleeïi 
wanneer men de mimicristen uitsluitend vergelijkt met hunne naaste 
niet-mimetische verwanten, leden van hetzelfde genus of zelfs van 
dezelfde soort (b.v. in ’t geval van poljgynomorphe soorten met 
mimetische wijfjes) stuit men op zekere gevallen, waar de eerste 
ver schijnen af te wijken van het gemeenschappelijke genei’ieke 
type, ofschoon zelfs daarbij geen sprake kan zijn van een algemeenen 
1‘egel. Nu wordt door de aaidiangers der Mimicry-hy pothese deze 
schijnbare afwijking van het oorspronkelijke patroon toegeschreven 
aan de voortdurende ophooping van variaties in de gewenschte 
|•ichling, onder den invloed van natuurkeuze, waardoor een steeds 
meer volmaakte, ofschoon geheel oppervlakkige en schijnbare ge- 
lijkenis met het model zou worden teweeggebracht. 
Om deze hypothese te kunnen aanvaarden, is het klaarblijkelijk 
noodig eerst te bewijzen, dat werkelijk de mimicristen van het oor- 
spronkelijke gemeenschappelijke genuslype zijn afgewekejo Wij 
mogen derhalve deze afwijking niet a priori als een vaststaand feit 
aannemen, maar moeten ti'achten het oorspronkelijke gemeenschap- 
pelijke type van genus of familie te reconstrueeren, door een vol- 
komen onpartijdig vei'gelijkend onderzoek \ an al de bestaande leden 
van zulk een groe|), mimetische zoowel als niet-mimetische, waarbij 
ze uitsluitend te beoordeelen zijn naar de kenmerken hutiner kleuren- 
teekening, zonder acht te slaan op vermoedelijke biologische voordeelen 
die uit het bezit dier teekening mogelijkerwijze konden voortspruiten. 
De waarde dezer opvatting laat zich het best aaji bepaalde voor- 
beelden aantoonen. In de vermaarde verhandeling van Bates over 
de mimetische gelijkenis tusschen ledeji van het Fieriden-geslacht 
Dismorphia (Bates gebruikt den naam Leptalis) en zekere Zuid- 
Amerikaansche Ithomiïden en Heliconiden, geeft de schrijver naast 
de afbeeldingen der mimetische voimen ook een van een volslagen 
witte soort van dit genus, en merkt in de plaat verklaring met zoo- 
vele Woorden op, dat wij in deze laatste het oorspronkelijke type 
der Pieriden-familie te zien hebben. Daaruit blijkt dus afdoende, dat 
hij de mimetische vormen als ver afgeweken van dit type beschouwt. 
■ In het voortreffelijke kritische overzicht over het vraagstuk der 
