709 
Mimicrv, dat Punnktt in zijn lioek Mimicry in Hnltertlies geeft, 
bevestigt hij deze opvatting, waar hij zegt: ,,Wij komen terug op 
onze Pierine, waarvan wij” (d.w.z. de aanliangers der iVlimicry- 
hypotliese) ,, moeien aannemeiy dat zij de algemeene karakteristieke 
kenmerken en de kleuring dei' familie van de Witjes, waai'toe zij 
behoort, vertoont”... en verder: ,,Als zij echtei- deze hnn normale 
uniform konden verwisselen voor eene die geleek op die dei- Itho- 
miïden”. (Ik spatieer). 
Nu heeft Bates zekei' geen oogenblik gedacht aan de mogelijkheid, 
dat het geval ook jiiist omgekeerd kon wezen, n.1. dat de mimics 
juist de meer oorspronkelijke, minst veranderde vormen konden 
vertoonen, terwijl de witte Pieriden, onder den overheerschenden 
invloed van albinistische verkleuring, aanmerkelijk daarvan afge- 
weken konden zijn. 
Om tot een kenze tnsschen deze twee opvattingen te komen, 
moeten wij dus in de eerste plaats een zorgvnldig en volledig 
onderzoek instellen naar de \erschillende kleurenpatronen van al 
de leden van het genus Dismorphia en van verschillende andere 
Pieriden-geslachte)!. Daarna moeten wij trachten eeji goed inzicht te 
krijgen in den waren aard der verschillen tnsschen de mimetische 
en niet-mimetische leden van dit geslacht. Die verschillen kunnen 
wij samenvatten onder drie hoofden : onderscheid in patroon, in 
kleurentinten en in gedaante. 
Als wij met de eerste beginnen, mogen wij nitgaan van de be- 
wering, dat voor een werkelijk objectieve analyse der kleuren- 
patronen als eisch mag gesteld worden, dat het geheele samenstel 
der teekeningen met al zijn bijzonderheden in acht wordt genomen. 
Wij hebben dus evengoed te letten op de onder- als op de boven- 
zijde, en evenveel gewicht te hechten aan die kenmerkeji, waarin 
de mimics \'an hunne modellen verschillen, als aan diegene, waarin 
zij met hen overeenstemmen. Beschouwd vanuit dit standpunt, dat 
tot nu toe slechts zelden is ingenomen, komen wij gemakkelijk tot 
het besluit, dat al de elementen, die samenwerken tot de vorming 
der patronen iri de mimetische vlinders, terug te vinden zijn in die 
hunner niet-mimetische verwanten, en dat zij dus moeten gei’ekend 
worden onder de kenmerkende eigenaardigheden van het genus of 
de familie waartoe die mimics behooi’en. 
Dezelfde opmerking is eveneens toepasselijk op de bijzondere 
kleurentinten welke de mimics vertoonen, en zelfs op hnn somtijds 
schijnbaar afwijkenden habitus. 
Als b.\'. de mimetische Dismorphia’s er heel anders nilzien dan 
de meerderheid der tot dit genus behoorende soorten, omdat hun 
46 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXIX. A'^. iy20''21. 
