Van al de talrijke voorbeelden van Mimicry schijnt mij het ver- 
bazingwekkende geval van Papilio (lavdo.ims, ,,met zijn harem van 
onderling verschillende gemalinnen, alle zonder staarfen, alle ongelijk 
aaïi het mannetje, en vaak wonderlijk gelijkend op oneetbare vormen, 
die in dezelfde streken worden aangeiroflfen” (Pünnett, Mimicry), 
bijzonder gesciiikt om de deugdelijkheid mijner opvatting te toetsen. 
Zooals PuNNETT vooropstelt: ,,IJit (een) lange reeks van feiten wordt 
afgeleid, dat het mannetje \an P. dardamis den oorspronkelijken 
vorm van beide sexen vertegenwoordigt”. 
Naar mijtte opvatting tnag zulk een gevolgtrekking uitsluitend 
berusten op zoodanige , feiten”, als betrekking hebben op het kleu- 
renpatroon van het mannetje en van de onderscheidene wijfjes, 
vergeleken zoowel met elkaar als met die hunner mede-Papilioni- 
den. Maar de bovenbedoelde „feiten” zijn van een geheel anderen 
aard, en wel van een zoodanigen als op zulke beschouwingen in ’t 
geheel niet van toepassing is Immers zij houden verband met de 
mimetische gelijkenis der wijfjes op Danaiden-modelleu, en hare 
oogetischijn lijke afwijking van de groote meerderheid der Papilio- 
nidae, terwijl bij een onpartijdig onderzoek van de betrekkingen 
insschen de kleurenteekeniug van het mannetje en die zijner veel- 
vormige wijfjes de quaestie der beschermende nabootsing m.i. geheel 
bnilen beschouwing behoort gelaten te wordeii. Als men zich nauw- 
gezet aan dit beginsel houdt, en uitsluitend op de algemeene regels 
voor de . beoordeeling van het kleurenpatroon let, komt men nood- 
wendigerwijze tot het besluit, dat het mannetje, instede van den 
oorspronkelijketi vorm te vertegenwoordigen, integendeel de meest 
gewijzigde is. 
De tegenovergestelde meening schijnt voornamelijk te berusten op 
de onbewuste \'atbaarheid van den menschelijken geest voor eei'ste 
indrukken. Wij zijn zoozeer gewoon om het type van een Papilio- 
iiide te vereenzelvigen met dar van den ons van ouds bekenden 
Zwaluwstaart (Page de la Reine), dat wij on willekeurig geneigd zijn 
die leden der familie, welke door ’t bezit van staarten, door de 
kaï’akteristieke teekening van den l)innenhoek der achtervleugels, 
door hun gele en zwarte tinten, kortom door hun typisch page- 
achtig uiterlijk, het dichtst bij den oogenschijnlijken grondvorm 
komen, ook als de oorspronkelijke xertegen woord igers dei' familie 
te beschouwen. Maar als wij een algemeeuen blik over het geheel 
werpen, ontmoeten wij een groot aantal vornien, bij welke de 
staarten ontbreken, ’t zij in beide sexen of in één harer, en in ’t 
laatste geval behoeven het niet uitsluitend de vrouwtjes te zijn die 
deze achtervleiigelaanhangsels missen ; bij P. nit^mnon b.v. zien wij 
4(i* 
