712 
liet tegenovergestelde. Daarbij liehoort 'ook niet over ’t lioot'd te 
worden gezien, dat in nauw verwante gi-oe|)en zooals de Ornitliop- 
tera, Zalnioxis en Drnryia, die om goede redenen beschouwd 
worden als in velerlei opzichten zeer primitief, er geen de minste 
aanduiding is van staarten. En als wij denken aan den oorspron- 
kelijken grondvorm der Rhopalocera in ’t algemeen, kunnen wij 
moeilijk aannemen, dat deze reeds zulke op den voorgrond tredende 
aanhangsels aan de achtervleugels zou bezeten hebben. 
Ofschoon alle mannetjes van P. dardanus, evenals een deel der 
(niet-mimetische) wijfjesvormen, kunnen beschouwd worden als te 
beantwoorden aan een en hetzelfde type, zoo is er toch geen twijfel 
aan, dat dit ty|)e in hooge mate variabel is, en dat de aard dier 
variabiliteit in de richting ligt van het paTroon der mimetische 
wijfjes. Wij mogen derhalve die mannetjes, wier teekening wat 
uitbreiding en rangschikking aangaat het meest tot die der genoemde 
wijfjes nadert, als de minst veranderde beschouwen. Deze bewering 
blijkt nu overeen te stemmen met de algemeene opvatting, dat 
afwezigheid of beperktheid van teekening een gevolg is van uit- 
wissching, doordien bepaalde tinten van hun oorspronkelijke centi'a 
uit zich over naburige gebieden \’erspreiden. Bij het mannetje van 
F. davdanus is het de gele tint die de overmacht krijgt, en die de 
zwarte merken, soms tot algeheele uitwissching toe, wegvaagt. Dien- 
overeenkomstig mag men aannemen dat rassen als ineriones, übuUus 
en iritneni, bij welke het zwart een grootere uitbreiding bezit, den 
meer oorspronkelijken vorm dei' mannelijke sexe verloonen. Verge- 
lijkt men nu deze variëteiten met mimetische wijfjes, dan blijkt dat 
zij met deze meer punten van overeenkomst bezitten dan de meer 
éénkleurig gele mannetjes, en dat de bepaalde eigenaardigheden, 
waarin zich deze nadere overeenkomst verraadt, juist die bijzonder- 
heden van het kleurenpatroon betreft, waarin de wijfjes van het 
z.g. specitieke dardanns-{y\)e afwijken, en waardoor hare schijnge- 
lijkenis met Danaiden wordt teweeggebracht. 
Beschouwen wij, om deze bewering toe te lichten, den smallen zwarten 
zoom langs den voorrand der voorvleugels bij het mannetje en bij 
die wijfjes, welke in type daarmee overeenstemmen. Bij enkele 
exemplaren van het z.g. typische Dardaims-^^&ivoow vindt men onge- 
veer op het midden van dezen zoom, proximaal \an de discoidale 
dwarsader, een nauwelijks waarneembare verdikking. Bij tibidlus 
daarentegen valt deze aanzwelling veel meer in ’t oog, bij ineriones 
en antinorii kan ze de achtergrens van de discoidale cel bereiken, 
bij trimeni neemt ze de gestalte aan van een zwarten dwarsbalk, die 
schuin in buiten- en achterwaai tsche richting doorloopt tot aan den 
