713 . 
breedeii donkeren zoom langs den vleiigelbuitenraiid, en zoodoende het 
gele veld in twee deelen snijdt, een \ oorste kleiner en een achterste 
grooter stuk. 
In Fig. 4 p. J3 van Haask’s ,,Untersuchnngen über die Mimicry 
aut' Grundlage eines Natürlichen Systems der Papilioniden” (Bibl. 
Zool. III 1893) wordt deze dwarsbalk met de cijfers IV— V aan- 
gegeven. 
Vergelijkt men nu den tfwienivovm met de \’rouwelijke variëteiten 
cenea, dcene, niavina, ruii/jinae, trophonhis, tro phonissa , hippocoon, 
hlppoconoides, dan blijkt duidelijk, dat bij alle deze dwarsbalk 
evengoed aanwezig is, maar dat hij, in zijn distaai gedeelte buiten 
het gebied der discoidale cel, zich verbreedt door versmelting met 
den aangrenzenden meer distaai gelegen zwarten band, die de dis- 
coidale dwarsader markeert, (Haase’s Termiualband). Tengevolge dier 
versmelting beslaat de balk het proximale gedeelte van vier op- 
\ olgende tusschen-adercellen Mj, M,, M, = Haasë’s VR J 2 
S-f-l)- 
Door zijn aanwezigheid wordt het licht gekleui'de middel vel i in 
twee deelen' gesplitst, een kleiner topveld en een grooter, rnsei of 
minder driehoekig gebied langs den achter- of binnenrand van den 
voorvleugel, welk laatste zonder afscheiding overgaat in de lichte 
streek, die het proximale deel van den achtervleugel beslaat. Deze 
verdeeling is een der meest in ’t oogloopende trekken, waardoor de 
gelijkenis met de Danaiden wordt teweeggebracht, maar het zou in 
het geheel niet aangaan om het voorkomen van den dwarsbalk toe 
te schrijven aan secundaire afwijking van het origineele soorts-type 
onder den invloed van uatuurkeuze in verband met Protective 
Mimicry. Want deze balk komt eveneens voor bij de wijfjes van 
een aanzienlijk aantal naverwante soorten, o. a. cynorUi, homeyeri, 
jacksoni, ucalegon, miriger, againecles, wier mannetjes, tenminste 
voor een gedeelte, een onafgebroken keten van lichte tusschenader- 
vlekken vertoonen, welke van voor naar achter in afmeting toe- 
nemen, en op den achtervleugel bij sommige met elkaar versmelten 
tot één lichtkleurig veld. 
Deze vlekken worden van elkaar gescheiden door longitudinale 
donkere strepen: de meer of minder sterk gepigmenteerde vleugel- 
aderen. 
De lichte vlek in het donkere apicale veld van den voorvleugel 
bij P. dardanns is niets anders dan de voorste van bovengenoemde 
reeks, zij beslaat de tusschenruimte tusschen de wortels van den 
4 dcii gji 5 den vadialis-tak (de z.g. vorkader), en het maakt den indruk 
alsof deze plaatsing iets te maken zou kunnen hebben met de 
