7J4 
grootere besteiidiglieid dier vlek, waarduur /dj aiclilbaar blijft, ook 
als al de andere zijn weggevaagd, hetzij door lichte of door donkere 
verkleuring. Toch is ook deze apicale vlek idet voor verkleining of 
algeheele uitwissching ge vi ij waard: in sommige exemplaren van alle 
vormen van (lardaniis, mannelijke zoowel als vronwelijke, kan zij 
tot een stipje zijn ternggebracht of geheel ontbreken, (verg. b.v. de 
afbeelding van het tro/ihonius-wnifje op Pcnnktt’s PI. VllI). 
Verder is de bovenbeschreven dwarsbalk in zijn voorkomen idet 
beperkt tot dardanus en zijn naaste \ erwanten : hij komt evenzeer 
voor l)ij een aanlal andere Papilionidae, b.v. hesperus, peloduras e.a. 
In (al van andere gevallen is de aanleg tot de vorming van zulk 
een donkeren dwarsbalk exengoed voorhanden, maar leidt hij niet 
tot zulk een S(“herp omschreven afscheiding tusschen een voorst en 
een achterst licht gekleurd veld. In t’/)i.pliorb/is b.v. is de vooi'vleugel 
bijna geheel zwarl, op één ceiilraal gelegen, haaks geknikt veldje 
na. dat gi'oen geklemd is. Het xoorste been van dezen hoek 'Wordt 
ges'ormd door de lichte ( nsschenrnimte (nsschen den terminaalband 
en de disc()idale vlek, het achterste door de overschotten \an 
drie ledeji der bovenvermelde keten van lichte tnsschenader- 
v lekken. 
Zoo kan men ook sporen van den dwarsbalk opmerken in vormen 
als theorinis, Idtirilhtuds, ausor/iii, phorcds, orihazus, choroptis, en 
komt men tenslotte tot het inzicht, dat een neiging tot onderbreking 
der keten van lichte tusschenadervelden zich openbaart in een groot 
aantal verschillende leden der Pa|)ilioniden-familie. Ook blijkt, dat 
deze neiging zich niet beperkt tot diegene, wier k leuren teekejiing 
beantwoordt aan het driedeelig type (lichte middenbaan, donkere 
randzoom en wortelveld), maar evengoed aanwezig is in rijkgevlekte 
vormen zooals cynius, deinodocus, rex, inimeticus, ridleyanus,i&,zQ[h 
in regelmatig gechi’evrorieerde, zooals antimachus. 
In de meerderheid der laatstgenoemde vlinders beperkt zich de 
neiging tol onderbi-eking der keten van lichte (usschenadei'vlekken 
tot een reductie in grootte van één of twee dezer, ter hoogte van 
de plaats waar de dwarsbalk moest loopen : één bij anümnckus en 
mimeticas, twee bij re.r. 
Wanneer wij de bovenontwikkelde beschouwingen toepasseu op 
andere bijzonderheden \’an hel patroon, komen wij steeds weer tot 
hetzelfde besluit. Bij uitstek overtuigend is b.v. de zorgvuldige analyse 
dei- kleurenteekening op den onderkant der verschillende dardanus- 
vormen, en hare vergelijking lïiet die 0 [) de bo\'enzijde. Wij zien 
eruit, dat de donkei'e mediaanstrepen in de tusschenadeirellen zich 
aan den onderkant veel beter hebben gehandhaafd, maar dat hare 
