716 
kere - lijnen, welke de aderen en de tnssehenadersirepen markeeren. 
Daar deze zelfde lijnen ook weer in het distale vlengelgedeelte 
zichtbaar zijn, ligt het voor de hand aan te nemen dat zij in het 
middenveld zijn weggevallen door het optreden van de witte ver- 
kleining. Zoodoende schijnt het veroorloofd aan te nemen dat bij 
den oorspronkelijke.)) toestand zoowel de ader- als de tusschenader- 
strepen zich onafgebroke)) over de geheele oppervlakte der achter- 
\deugels (aan bove))- en onderzijde beide) hebben uitgestrekt. Voor 
deze onderstelling vinden wij steun in de teekening van een groot 
aantal vlindervormen, nit verschillende groepen, waaronder zoowel 
modellen als mimics voorkome)i (b.v. Planema tellus en Pseudacraea 
terra, \'ei'gl. Punnp^tt, PI. IX, tig. 8 en 8). Zoo vei-toont i)i de 
Nireus- en ()ribazus\yvoQ\) de bovenvlakte een verdeeling in drie 
velden : een lichtblauw veld in ’t midden en twee zwarte aan bin- 
nen- en buitenzij, maar slechts uitei’st geringe sporen van ader- en 
tusschenadersti-epen, terwijl deze laatste zich bij het meerendeel der 
hiertoe behoorende lormen op de 0 )idei'zijde duidelijk en volledig 
afteekenen. 
Als dus voor ieder detail van het pati’oon van mimetische vormen 
kan aangetoond woiden, dat het behoort tot het geheel hunner gene- 
rieke, familiaire of ordinale erfelijke karaktertiekken, waardoor het 
uiterlijk der verschillende leden van zulk een groep woi’dt teweeg- 
gebracht, bestaat er verder geen aaiileiding om het totaaleffect van 
de samenvoeging' dezer vei-schillende kenmerken toe te sclnüjven aan 
de)i invloed van beschermende nabootsing. 
Evenmin kan het verschijnsel der Poljgjnomorphie op zichzelf 
tot deze oorzaak worden teruggebracht, het behoort integendeel te 
worden beschouwd als een bijzondere complicatie van geslachtelijke 
verscheidenheid in ’t algemeen, welke eigen is aan bepaalde groepen 
van vlinders, o. a. de Papilionidae. Dat voor enkele der polygyno- 
morphe wijfjes uit hare toevallige gelijkenis met oneetbare vormen 
vooi'deel zou kunnen voortvloeien, is voorzeker zeer waai’schijnlijk, 
maar dit kan nooit andei'S zijn dan een bijkomstig gevolg dier 
gelijkenis, en mag dns nimmer als oorzaak daarvan beschouwd 
worden. Het verschijnsel der veelvormigheid van de wijfjes op 
zichzelf moet gerangschikt worden naast andere gevallen van poly- 
morphie, zoowel die welke verband houden met sexualiteit als die 
welke daarvan oiiafhankelijk zijn, zooals het seizoen-dimorphisme, 
de geographische en andere rassen. Het is tenslotte van natureniets 
andei's dan een bijzonder uitvloeisel van specifieke differentiatie. 
Om een voorbeeld te geven : bij Hepialus kumuli is het eenkleurig 
witte mannetje blijkbaar de oorspronkelijke kenteekenen der sooi’t 
