7.54 
en de onderste bcaan werd liet eerst besehreven. De snellieid, waar- 
mede de snaar zijn nienwen evenwiciitsstand bereikte na liet sluiten 
en verbreken van een constanten stroom, is aangegeven onderaan 
in de fotogrammen. 
Het aanmerkelijke verschil tnsschen de ijzer- en nikkelslaal-stooten 
wordt door de fotogrammen goed weei’gegeven. De stooten bij het 
nikkelstaal zijn veel sterker; de fotogrammen bevestigen dus de te 
voren met versterker en telephoon gedane waarnemingen. Behalve 
dat zij de grootte geven, stellen de fotogrammen ook in staat bij be- 
nadering het aantal stooten te bepalen. Zoo werd gevonden voor het 
nikkelstaal bij een veldverandering van 6.0 tot 6.7 Gauss 1554 en 
voor ijzer voor een veldverandering van 4.8 tot 5.5 Ganss 1546 stooten. 
Daar voorts de plaats op de magnetisatiekromme, waar de disconti- 
nuïteiten zich voordoen, [zie tig. 1 en 2] bekend is, evenals het feit 
dat het aantal stooten bij A en C in die figuren niet dadelijk zijn 
volle waarde bereikt, kan bij benadering het aantal stooten dat 
optreedt bij een komplete ommagnetisatie geschat worden voor 
Nikkelstalen staaf [diameter 1,08 m.m., lengte 343 m.m.] 5000 stooten. 
Weekijzeren staaf [diameter 'J ,82 m.m., lengte 349 m.m.] 6500 stooten. 
De afhankelijkheid van het aantal discontinuïteiten van doorsnede 
en lengte van de staaf is niet nadei- onderzocht. Aan de eene zijde 
zou men geneigd zijn te verwachten dat het aantal evenredig is aan 
het volume, of, wanneer lange ijzervezels als één geheel ommagne- 
tiseeren, aan de doorsnede, aan den anderen kant zullen, wanneer 
een ijzerkristal in het inwendige van de staaf [)lotseling omgemag- 
netiseerd wordt, in de buitenste lagen Foucault-stroomen optreden, 
die het plotselinge van de stroomen in de indnctiespoel en daarmede 
het geruisch in een telephoon kunnen verzwakken. Deze Foucault- 
stroomen zijn wellicht de oorzaak dat, ofschoon misschien één be- 
paalde grootte van magnetisch moment van de kristallen overweegt, 
op de fotogrammen stooten van de meest uiteenloopende grootte 
worden verkregen. 
Ten slotte werd het vermoeden, dat onder omstandigheden het 
magnetisch moment van hinggerekte vezels plotseling in zijn geheel 
omslaat, (zie l.c.) bevestigd gevonden door de volgende proef. 
De nikkelstalen staaf werd in de magnetiseeringssolenoïde ge- 
bracht en de stroom op de beschreven manier thermisch geregeld. 
De nikkelstalen kern was daarbij gestoken door twee kleine platte 
spoeltjes van 3 m.m. aslengte, op elk waarvan 2600 windingen 
geëmailleerd koperdiaad van 0,05 m.m. dikte waren gewonden, 
(inw. diam. spoeltje 3,4 m.m., uitw. diam. 13,0 m.m.). De onder- 
