77B 
kleinen afsiand <> te verdwijnen, en plaats te maken voor een snel 
toenemende afstooting die voor x = s, als wanneer het bewegende 
molecmil P het molecnii! zon aanraken, oneindig groot zon 
worden. (Zie verder lietgeen hierover reeds onder a) van Aant. 2 
is gezegd). 
Zoodoende heeft men geen twee afzonderlijke krachten noodig, 
en ook geen twee afzonderlijke Viriaal-gedeelten — een Aantrek- 
kings- Viriaal en een Afstootings-Viriaal — maar slechts één enkel; 
welk standpunt door mij reeds een twintigtal jaren geleden is uit- 
gewerkt '). Het verschil met de aanname in het eerste deel dezer 
Verhandeling is dus hoofdzakelijk hierin gelegen, dat toen de aan- 
Totale kracht F. 
trekkende kracht toenemende bleef tot o toe, om dan plotseling 
{(liscontimc derhalve) in een afstootende kracht over te gaan, met 
een andere intensiteitskonstante e dan die der aantrekkende kracht 
/; terwijl wij thans een krach tsovergatig bij n onderstellen, 
met één enkele constante 
Analjtisch kan men dit — wat bv. de krachtswerking, op P door 
J/j iiitgeoefend, betreft — uitdrukken door een vorm van de gedaante 
(In) 
tl" Sj iV 
waarin x=()P, terwijl de indices 1 alle betrekking hebben op 
afstandeti vanaf naar links gemeten; en dit in pl. v. eenvou- 
dig Pi —/{<?,— zooals wij vroeger (1. c. p. 999 e. v.) stel- 
den, d.w.z. de aantrekkende kracht evenredig met den afstand van 
het bewegende punt P tot den rand van de attractiesfeer (van AfJ, 
zoodat P, = 0 is, wanneer F op den rand van deze sfeer of daar- 
buiten is gelegen. Daardoor wordt thans de aantrekking, na een 
maximum bereikt te hebben, bij n, (,?; dus = j opnieuw = 0, 
1) Zie Arch. Teyler (2) T. VII, Sihme Padie, p. 1—34 (1901): ,Sur l’influence 
des corrections etc.” (vooral p. 28 e. v.). 
