795 
op de richting van het H-ve ld ± (x cos O- 0 bedraagt, al naarmate het 
in deze baan „rechts” of „links” rondloopt . l ) In het te beschouwen 
temperatuurgebied kunnen wij ervan afzien, dat het electron even- 
tueel ook nog op een baan van een hooger quanta-getal kan over- 
springen. De tijden echter, gedurende welke het „rechts” en „links” 
rondloopt, verhouden zich als *) 
ga cos &o • g — a cos & 0 
(3) 
en het tijdgemiddelde van de projectie van zijn magnetisch moment 
op de richting van H bedraagt dus: 
1 1 cos & u e° cos & o — fj cos ') 0 e~ a cos 
go cos £r u _j_ g — n cos 
Wegens de kleinheid van a is 
dus (4) gaat over in : 
e± a cos % yt 1 dh a cos # 0 
cos 2 x) 0 
ti’H 
rT 
( 5 ) 
( 6 ) 
De susceptibiliteit / voor N van zulke electronen bedraagt dan : 
Au 2 
X = cos * &o ( 7 ) 
r l 
gemiddeld over de oriëntaties van de rustbanen van deze electronen. 
Voor een kristal van cubische symmetrie of voor poeder van wille- 
keurige kristalstructuur is tenslotte nog: 
cos & 0 = - (8) 
waarmede vergelijking (2) is afgeleid. 
') Streng genomen is ook fi zelf nog van de oriënteering van de electronen- 
baan ten opzichte van het iJ-veld afhankelijk; want de omloopssnelheid van het 
electron hangt daar nog van af. In een magnetische veld is namelijk, zooals bekend 
h 
is, niet het mechanische moment van het electron gelijk aan — — (of een veelvoud 
2 TT 
daarvan), doch de som daarvan en het (tot mechanische maat gereduceerde) 
elektrokinetische moment van het elektron. Het laatstgenoemde is echter ook bij 
groote H nog zeer klein in vergelijking met het eerstgenoemde. Daarom verwaar- 
loozen wij, in volkomen analogie met hetgeen Langevin in zijn fundamenteele 
verhandeling heeft gedaan, de diamagnetische bijdrage, die aan deze inductieve 
werking is te danken. 
2 ) ln den exponent van e moet die grootheid staan, welke bij een „botsing” 
constant blijft. Bij een electron. dat in een constant gehouden ff-veld van een 
„rechts” in een „links” rondloopen overgaat, is dat niet de som van de mechanische 
en de electrokinetische energie maar in plaats van de laatste moet men een soort 
,, functie van Routh” nemen. (Zie de dissertatie van H. J. van Leeuwen. Leiden 
1919, pag. 11, 18, 52—54. Deze zal spoedig in uittreksel verschijnen in het 
Journal de Physique). Op dezen grondslag vindt men na een korte rekeningen met 
gebruikmaking van de in de vorige noot vermelde verwaarloozing de verhouding (3). 
