823 
evenwicht is, zich eerder transformeert dan de draad van dezelfde 
combinatie, die in parafüneolie is gedompeld. x ) 
Is dit inderdaad het geval, zoo zal de electromotorische kracht 
van het differentiaal-thermoelement vrij plotseling een verandering 
ondergaan en het aanvangspunt van deze verandering zal overeen- 
komen met het overgangspunt van een der metalen van het element. 
Bij de toepassing van deze eenvoudige en zéér gevoelige differentiaal- 
methode werd gevonden, dat de electromotorische kracht over het 
geheele temperatuurtraject, dat wij onderzochten practisch nul was, 
want deze bedroeg minder dan 0,00J milli-Volt. Hiermede beschouw- 
den wij het onderzoek nog niet als afgeloopen en wij onderzochten 
daarom nog eens hetzelfde differentiaal-thermoelement Cu— Ag -Cu 
en wel zoo, dat het eene draadpaar niet alleen in een oplossing van 
CuS0 4 was gedompeld, maar zoodanig dat de geëtste koperdraad, 
de soldeerplaats en een klein stukje van den zilverdraad in contact 
waren met poedervormig koper. 
Deze wijze van proefneming bracht echter niet de geiingste ver- 
andering in de resultaten te weeg, want ook nu bleef de electromo- 
torische kracht van den keten tusschen 40° en 80° zeker kleiner 
dan 0 001 milli-Volt. 
Wij willen hierbij nog vermelden, dat de waarnemingstijden hier 
opzettelijk zéér lang zijn genomen en 2 X 24 uur bedroegen. Niet- 
tegenstaande deze langdurige verhitting op temperaturen boven en 
beneden die, waarbij dilatomefrisch indicaties voor een overgangs- 
punt werden gevonden, bleek de electromotorische kracht van het 
differentiaal thermoelement kleiner dan 0,001 milli-Volt. In de eerste 
plaats laat dit resultaat ons zien, dat zoowel de zilverdraad als de 
koperdraad zéér homogeen waren, en in de tweede plaats, dat de 
zilverdraad noch de geëtste koperdraad, hoewel zij over een lengte 
van 20 cM. met een oplossing van CuS0 4 en met fijn koperpoeder 
in contact waren geen merkbare transformatie vertoonden. 
De hier besproken differentiaal-methode wordt thans op de overige 
belangrijke metalen toegepast. In de volgende publicatie zal tevens 
de theorie worden besproken. 
Laboratorium voor algemeene en anorganische 
Chemie der Universiteit. 
Amsterdam, 13 December 1920. 
x ) Cohen vond immers, dat contact met een electrolyt versnellend werkt op de 
omzetting van de eene metaalmodificatie in de andere. Vermoedelijk zal deze ver- 
snellende werking daaraan moeten worden toegeschreven, dat wanneer slechts in 
één punt de stabiele modificatie is opgetreden locaal stroomen ontstaan, die de 
omzetting sterk in de hand werken. 
