854 
ik tegen de details van zijn voorstelling, hoe voorzichtig ook 
voorgedragen, eenig bezwaar te moeten inbrengen. Onder de voor- 
beelden, die Fransen aan de opstelling van de zooeven geciteerde 
conclusie laat voorafgaan, zijn twee groepen van principieel ver- 
schillende aard te onderscheiden. Want eensdeels beschrijft hij ons 
de vena femoralis als liggend ,,in een prismatische ruimte”, omgrensd 
door fascies, en waarin bij contractie van de M. sartorius door aan- 
spanning van de fascia lata een negatieve druk zou ontstaan. En 
andersdeels wordt in het zelfde betoog de openhouding van de vena 
poplitea bij de uittreding uit het eanalis Hunteri in verband ge- 
bracht met een door adductorvezels gespannen pee sboogje, dat met 
de vaatscheede is vergroeid. Voor de fossa poplitea daarentegen 
geldt weer het zelfde principe als voor de fossa S c a r p a e. En aan 
den anderen kant zou wederom de arcus tendineus van de M. Soleus 
voor de daar onderdoorgaande vasa tibialia op dezelfde wijze 
werken, als boven de M. adductor rnagnus voor de vv. poplitea. 
Het is duidelijk dat hier door den schrijver twee verschillende 
principes worden naast elkaar gezet, en door elkaar gebruikt, en 
men vraagt zich af, of inderdaad deze beide mechanismen voor het 
openhouden der venen naast elkaar voorkomen. 
Nu dringen zich, mijns inziens, tegen Fransen’s voorstelling van de 
werking van een negatieven druk in de fossa Scarpae, en hetzelfde 
geldt natuurlijk voor de fossa poplitea, eenige objecties onmid- 
dellijk op den voorgrond. 
In de eerste plaats is het voor het ontstaan van een negatieve 
druk werking op de wijze als Fransen zich dat voorstelt, noodzake- 
lijk, dat de ,, ruimte” waarin zich de vaten bevinden hermetisch 
gesloten is. Dat een dergelijke afsluiting, door de fascies zoude tot 
stand komen, is een even ongegronde als onwaarschijnlijke veronder- 
stelling. 
In de tweede plaats is die „ruimte” rondom de vaten, zooals 
bij de bestudeering van d warscoupes gemakkelijk genoeg te consta- 
teeren valt, volledig opgevuld met min of meer dicht geweven 
bindweefsel. En moge nu al de intercellulaire interfibrillaire grond- 
substantie van dat bindweefsel vochthoudend zijn, het zou op zich 
zelf experimenteel nagegaan moeten worden, of een eventueel ont- 
staande negatieve druk zich door zoo’n colloidaal medium voldoende 
zou kunnen voortplanten. 
In de derde plaats zouden, gesteld dat aan de twee eerste, zoo 
juist genoemde punten voldaan is en de door Fransen veronderstelde 
invloed op de vene werkelijk bestaat, voor uitwerking op de bloed- 
stroom in de vene nog twee andere voorwaarden moeten zijn ver- 
