856 
nu echter gecompliceerd, doordat op deze fascie spiervezelen aan- 
hechting verkregen, en zoodoende daaraan een aponeurotisch karakter 
verleenden. Zoodat Fransen’s „peesboogje” naar mijn ineening op te 
vatten is als een aponeurotische streng uit een met de vaten innig 
samenhangende fascie. 
Zooals ik boven zeide, was het onderzoek, dat mijn gedachten 
leidde in de richting van Ombredanne’s theorie van oorspronkelijk 
geheel anderen aard, zoodat ik, om nu deze opvatting te gaan argu- 
menteeren, den lezer verzoeken moet, zich een oogenblik te willen 
verdiepen in een plotseling geheel andere kwestie. De aanleiding 
tot mijn onderzoek was n.1. een vraag, die mij gesteld werd door 
Dr. la Chapelle, destijds assistent bij de chirurgie te Leiden. 
Ik zal hier die vraag formuleeren, zooals zij zich oorspronkelijk 
aan ons voordeed. Punt van uitgang was de volgende waarneming 
van Dr. la Chapelle : „Na reposite van de stomp van een afgebon- 
den breukzak bij niet-geïncarcereerde hernia femoralis, kan men, 
met den vinger tastend onder Poupart door, soms meer, soms 
minder duidelijk een scherpen rand voelen staan, die als een boog 
staat op het os pubis”. De te beantwoorden vraag luidt: ,, Is deze 
rand, die, eerder nog dan het ligament van Poupart, den breuk- 
zak zal omsnoeren, anatomisch gepraeformeerd, en, zoo ja, wat is het?” 
Stellen wij deze vraag nog anders, dan kunnen wij zeggen, dat 
wij anatomisch de identiteit vast te stellen hebben van een klinisch 
voelbare streng, die, concentrisch aan het ligament van G i m b e r- 
nat, maar in dieper niveau gelegen, den ingang van het cruraal- 
kanaal vernauwt. Gegeven nu, dat volgens de chirurgische hand- 
boeken, de eigenlijke snoer-ring van de dijbreuken niet juist bekend 
is, aangezien, na opheffing van den theoretischen snoer-ring van Pou- 
part - G i m b e r n a t, dikwijls nog verdere klieving van diepere, 
de breukzakhals omstrengelende vezels noodig is, leek het praktisch 
zoowel als theoretisch wel de moeite waard aan deze quaestie een 
onderzoek te wijden. Dit onderzoek werd door Dr. la Chapelle en 
mij samen te Leiden aangevangen. Eerst geruim en tijd later kon ik 
het, dank zij de welwillendheid van Prof. van den Broek en Prof. 
Barge, die mij daarvoor van hun materiaal hebben willen af- 
staan te Utrecht voleindigen. Ook dank ik nog aan Dr. van Rijssel, 
toenmaals prosector bij de pathologische anatomie te Utrecht, de 
gelegenheid de in de snijzaal verkregen resultaten aan een obduc- 
tiecadaver te verifieeren. In het geheel onderzocht ik zoo drie cada- 
vers, twee mannelijke en één vrouwelijk, terwijl van een tweede 
vrouwencadaver frontale vriescoupes door het bekken tot onderzoek 
kwamen. 
