862 
verder naar beneden reikt dan tot de bovengrens van het bekken, 
dat wil dus zeggen, tot op het os pubis. Deze lezing is uit den 
aard der zaak met de door mij geschetste verhouding onvereenigbaar. 
Behalve uit de directe waarneming aan mijne sagittaaleoupes, welke 
mij m.i. onweerlegbaar den samenhang van fascia transversalis en 
fascia pelvis aantoonde, beroep ik me daarom hier op de autoriteit 
van andere auteurs, welke ook den bedoelden samenhang uitdrukkelijk 
vermelden. In de eerste plaats Spalteholz in zijn bekende atlas 
(pg. 613); in de tweede plaats Paul Delbet, dezelfde die wij straks 
in verband met de cruraaluitbreiding van de fascia transversalis 
hebben genoemd. We lezen daar op de bovengenoemde plaats: ,,En 
bas il (F. tr.) descend seulement jusqn’ au pubis (Charpey, Pierre 
Delbet); le plus souvent, si j’en erois mes recherches, confirmées 
par les récents travaux d’Ombredanne, il se continue jnsqu’au plancher 
pelvien. II recouvre alors sur la ligne mediane le pubis, qn’il sépare 
de la vessie, latéralement le ligament de ftimbernat; plus en 
dehors 1’orifice des vaisseaux fémoraux. Une partie de ce tissu 
cellulaire suit les vaisseaux dans la cuisse, 1’autre descend direete- 
ment derrière 1’orifice en formant le septum cru ral. Par sa face 
antérieure il adhère intimement aux arcade de Douglas, en bas il 
contracte avec la face postérieure du pubis des adhérences laches”, 
enz. Men herinnert zich uit den aanhef van dit artikel, dat Ombredanne 
er met klem voor opgekomen is, dat de vaten in het subperitoneale 
bekkenbind weefsel niet eenvoudig door de fascia pelvis worden 
bekleed, maar dat zij door deze fascie van een volledige scheede 
worden voorzien, dat zij, zooals Ombredanne zegt, in deze fascie 
verloopen. Breng ik nu deze beschrijving, die, zooals ook reeds werd 
vermeld, door een aantal- fransche schrijvers werd overgenomen, in 
samenhang met de door mij waargenomen gegevens betreffende de 
fascia transversalis, welke hunnerzijds met Ombredanne’s opvatting 
zoo volkomen bevredigend in overeenstemming staan, dan krijgen 
we van het geheele fasciecomplex in deze regionen en zijn ver- 
houding tot de groote vaten de volgende voorstelling: 
Van af hun subperitioneel verloop langs den bekkenbodem, tot 
op het been toe verloopen de vaten in één doorloopende buisvor- 
mige scheede, welke door een reeks van onderling samen hangende 
fascieformaties wordt gevormd, waarin echter, zooals volkomen 
terecht door Ombredanne wordt opgegeven de vaten niet los liggen, 
maar omsloten door, ingebed in massief bindweefsel. Het heeft daarom 
veel voor, aan te nemen, dat inderdaad deze fascies niet anders 
zijn, dan verdichtingen, onder mechanische invloeden ontstaan, van 
het vaatvoerende bindweefsel , waar dit aan eenzijdige wrij- 
