863 
ving en drukking van aangrenzende elementen blootgesteld was ] ). 
Toch is er één punt, waarop ik nog in dit verband moet wijzen. 
De nadruk, dien Ombredanne in het algemeen in zijn verhandeling 
op de vaten legt, en die ook in zijn naamgeving (lames vasculaires) 
tot uiting komt, stelt den auteur bloot aan een verwijt van eenzij- 
digheid. En dat inderdaad Ombredanne’s opvatting zekere uitbreiding 
behoeft, is wel nergens zoo duidelijk te demonstreeren als juist in 
de regio van het trigonum Scarpae. Immers, gaan we hier nog eens 
apart de omgrenzing van de ,,fascie-buis” na, dan wordt, zooals we 
ten overvloede nog eens vaststellen, de voorwand gevormd door het 
oppervlakkige blad, de achterwand door het diepe blad van de fasia 
lata, welke beide, onder medewerking van de faseia transversalis 
zich in de faseia pelvis voortzetten. Het is dus duidelijk, dat datgene 
wat we uit de topographische anatomie als ,,Fossa Scarpae” kennen, 
niet anders is, dan een belangrijke verwijding van de ,,lame vascu- 
laire”; en vraagt men van deze verwijding de verklaring, of althans 
een verklaring, dan zou men deze gereedelijk kunnen vinden inde 
aanwezigheid van de belangrijke pakketten lymphklieren daar ter 
plaatse, welke blijkbaar ook in die ,,lame” hun plaats moeten vinden. 
Het is juist om de ruimte, die de lymphevaten voor zich opeischen, 
dat bij de doortreding onder het ligament van Thomson door, de 
fasciebuis niet concentrisch om de vaten kan aansluiten ; het is 
daarom, dat juist dat ligament van Thomson, in stede van zich onmid- 
dellijk mediaal van de vaten met het diepe blad der 1 faseia lata te 
vereenigen, zich eerst aanmerkelijk verder mediaal op de f. peetinea 
kan hechten; en zoo komt het dan ten slotte ook, dat daar aan de 
mediale zijde van de vaten een bindweefselmassa te vinden is, 
doorploegd van vaten, aan de voorzijde door het ligament van 
Thomson overbrugd, waar men m.i. ten onrechte in de tusschen die 
lymph vaten doorgeweven bind weefsel trabekels een Septum van 
Cloquet heeft willen vinden. Inderdaad loopen, naar mijn vaste 
overtuiging, met de vaten ook de lymphvaten van af het been tot 
in het bekken, en waarschijnlijk ook verder, in een doorloopend 
bind weefselsubstraat, door samenhangende fascies, — die afhankelijk 
van locale verhoudingen, hier scherper, daar minder scherp om- 
schreven zullen zijn, — omgeven. 
Het is geenszins, omdat ik dacht nieuwe feiten te kunnen aan- 
') De uitdrukking „fasciebuis” moge niet de gedachte wekken aan individueele, 
zelfstandige formaties. Een betere, beknopte uitdrukking kon ik niet vinden Maar 
het zal, hoop ik, den lezer uit het voorafgaande en het volgende duidelijk zijn, dat 
hel juist het passieve assimilatievermogen van het b.w. is, dat ik op den voorgrond 
zou willen stellen, 
