864 
brengen, dat ik meende het bovenstaande te moeten opschrijven. 
Immers, al wat ik aan feitelijks uit mijn praeparaten heb opgediept, 
is reeds, hetzij hier of daar door anderen naar voren gebracht. Hoe 
zon het anders kunnen, waar juist dit gebied zoo tallooze malen 
door tallooze anatomen van grooten naam is bewerkt en doorwerkt? 
Wanneer ik dan ook, niettegenstaande dat, de vrijmoedigheid vond 
de anatomie van de canalis cruralis opnieuw ter sprake te brengen, 
dan is dit, omdat naar ik meen, juist het bijeenzetten van die enkele 
details, waarover blijkbaar toch nog niet algemeene overeenstemming 
is bereikt, hier leiden kan tot een tweeledig doel : 
In de eerste plaats moge dit onderzoek dienen, om mee te helpen 
ook in de makroskopische anatomie voor het bindweefsel in engeren 
zin een betere appreciatie te verwerven, zonder daarom nog aan de 
fascies te kort te doen. Slechts moge er de nadruk op vallen, dat 
zooals Oaibredanne betoogt, het bindweefsel in essentie een steun- 
weefsel is: ,,.... mais il n’existe que la oü il soutient quelque 
chose”. En langs dezen weg moge bovenstaande dan tevens dienen, 
om, afgescheiden van alle respect, welke ik zeker voel voor het 
belangrijke werk, door Fransen in zijn dissertatie neergelegd, te hel- 
pen voorkomen, dat verder nog in hel vervolg, de fossae der topo- 
graphische anatomie in principe worden beschouwd als ruimten, 
waarin het, zonder meer, mogelijk zou zijn een vacuum op te wekken. 
In de tweede plaats kan, naar mijn meening, het bovenstaande 
ook nog in ander opzicht voor de toegepaste anatomie nog eenig 
belang hebben. Immers onze conceptie van de canalis cruralis wordt 
daardoor eenigszins gewijzigd. Tot dusver beschreven als een min 
of meer zelfstandig, door zelfstandige spierfascies omsloten gebied, 
zou naar mijn meening deze door de hernia doorloopen weg terug 
te brengen zijn tot een onderdeel van een groot samen hangend bind- 
weefselcomplex. Stelt men zich gewoonlijk voor, dat de ingang tot 
deze verboden ruimte wordt gebaand door forceering van het s e p- 
t u m van C 1 o q u e t, dat aan het begin van den tunnel, zou staan, 
ik zou daartegenover willen stellen dat, aangezien de tunnel in dien 
zin althans, geen begin heeft, ergens elders een plek te vinden moet 
zijn, waar het aandringende peritoneum de fasciebuis in zich zelf 
kan instulpen. En inderdaad meen ik een ,, zwakke plek” in den 
fascie-wand gevonden te hebben, die voor een dergelijke plichtsver- 
zaking met reden aansprakelijk te stellen zou zijn. Wanneer men 
bedenkt (zie fig. 4), dat ter hoogte van de vasa femoralia de fascia 
transversa, over het os pubis heenloopend, het bekken verlaat, ter- 
wijl mediaalwaarts, achter het corpus ossis pubis zij de achterzijde 
van dit bot, dat wil dus zeggen den bekkenwand aan de binnenzijde 
