Palaeontologie. — De Heer Eug. Ddbois biedt eene mededeeling 
aan over: ,,De proto- Australische fossiele Mennek van Wadjak, 
Java.” (Tweede mededeeling.) ') 
Indien terecht de Australiërs als het meest „primitieve”, het 
„laagste”, dat is meest op den gemeenschappelijken stamvorm gelij- 
kend type der levende menschheid mogen worden aangezien, kan 
men redelijk verwachten, in hun fossiele voorouders de werkelijke 
stamvormen der menschheid aan te treffen; tenzij het type reeds 
lang geleden ontwikkeld en daarna onveranderd gebleven is. 
Als een voorouder nu der tegenwoordige Australische Menschen- 
groep, een proto-Australiër,, kan — wegens de onmiskenbare mor- 
phologische gelijkenis — zeker de fossiele Mensch van Wadjak be- 
schouwd worden. Ook ligt de geografische betrekking voor de hand. 
En ontbreken al directe gegevens ter bepaling van den geologischen 
ouderdom, deze is zeker niet gering; verschillende indirecte gegevens, in 
mijne vorige mededeeling aangeduid, maken het zeer waarschijnlijk, dat 
onzen fossielen mensch eene plaats in het plistocene tijdperk toekomt * *). 
De verwachting evenwel, in hem een duidelijk lageren vorm dan 
den tegenwoordigen Australiërs aan te treffen, is niet uitgekomen. De 
voorouderlijke vorm had, ten minste bijna, denzelfden ontwikkelings- 
trap bereikt als de thans levende. 
Nader tot phylogenetisch meer primitieve menschelijke vormen 
brengt ons, naar mijne meening, ook de fossiele Australiër van 
Talgai in Queensland niet. *) 
!) De eerste mededeeling verscheen in het Verslag van de Vergadering van 
29 Mei 1920, Deel XXIX, p. 88. 
! ) Een belangrijk feit is o.a., dat de beenderen in hoogen graad versteend zijn. 
Voor het soortelijk gewicht van gepoederde schorszelfstandigheid van een dijbeen 
vind ik 2.78, bij 15° G. Het soortelijk gewicht der schorssubslantie van recente 
pijpbeenderen is 1.93, dat van zuiver calciet 2.72, van apatiet gemiddeld 3.19, 
hetgeen ook ongeveer het maximum is van phosphoriet. De fossiele beenderen van 
Wadjak bevatten nog slechts een zeer geringe hoeveelheid organische stof. 
*) De door Stewart Arthur Smith (l.c., p 374 en in zijn figuren 6, 21 en 22) 
afgebeelde facetten aan den bovensten caninus, die hij als „surfaces of wear” met 
den ondersten caninus en den ondersten eersten praemolaris beschouwt, waaruit 
hij afleidt dat die bovenste hoektand bijna even diep als bij de apen tusschen de 
genoemde tanden der onderkaak indrong, zijn, blijkens de overeenkomstige situatie 
aan den bovensten hoektand van Wadjak II, interstitiaire wrijvingsfacetten 
(Zsigmondy), op één na, hetwelk hij naast zulk een „interstitial contact facet’’ 
beschrijft en dat door vergelijking met Wadjak II als behoorend bij de algemeene 
afslijting van het kauwvlak te herkennen is. 
