van het totale bloed en van het plasma en berekenden uit deze 
beide waarden het volume der bloedlichaampjes, aannemende dat 
alle suiker zich in het plasma bevindt. Het aldus berekende bloed- 
licbaampjesvolume kwam nu in een groot aantal gevallen met het 
in de haematokriet bepaalde, overeen. 
De uitkomsten van de Oostenrijksche onderzoekers zijn nu echter 
in het afgeloopen jaar van verschillende zijden tegengesproken door 
anderen, die met dezelfde methode gewerkt hadden, doch tot tegen- 
gestelde resultaten gekomen waren 1 2 ). Dat verwonderde ons niet, 
waar Falta en Richter-Quittner ter verkrijging van het bloedplasma, 
het hirudine gebruikt hadden. Vóór hen hadden echter reeds meerdere 
onderzoekers met hirudinebloed gewerkt en de bloedlichaampjes per- 
meabel gevonden. 
De verklaring hiervan meenden wij te mogen zoeken in het feit, 
dat het hirudine de allereerste phasen der stolling niet verhindert. 
Slechts wanneer men dit op andere wijze voorkomen heeft, werd 
in de osmotische proeven ook voor hirudine-bloed de impermeabiliteit 
der bloedlichaampjes voor suiker gevonden 3 ). Indien Falta en Richter- 
Quittner desniettegenstaande bij gebruik van hirudine-bloed tot dezelfde 
uitkomst gekomen zijn, dan meenden wij dit niet aan het gebruik 
vau hirudine, maar aan het scheiden van plasma en bloedlichaampjes 
door direct en snel centrifugeeren te moeten toeschrijven. Of men, 
wanneer men op die manier te werk gaat, de bloedlichaampjes 
inderdaad constant impermeabel voor suiker vindt, moet echter na 
de vele mislukte proeven met hirudine-bloed van anderen, zeer be- 
twijfeld worden. 
De groote theoretische en practische beteekenis van de onderhavige 
vraag vereischt echter, dat eventueel direct chemische bewijzen als 
afdoende kunnen worden beschouwd. Dat meenen ook wij van de 
proeven van Falta en Richter-Quittner niet te kunnen zeggen. 
In onzen gedachtengang konden zulke directe bewijzen slechts 
gegeven worden door plasma te onderzoeken, dat vrij van bloed- 
lichaampjes direct uit de vaten was genomen, of buiten het lichaam 
uit bloed verkregen was dat nog geheel vloeibaar was gebleven, 
zonder dat één der onstolbaar makende middelen, die de eerste 
phasen der stolling toch niet tegengaan, was toegevoegd. Het suiker- 
gehalte van het plasma zou, indien de bloedlichaampjes impermeabel 
waren, ongeveer berekend moeten kunnen worden uit de totale 
bloedsuiker en het bloedlichaampjesvolume s ). 
b Zie o.a. Biochem. Zeitschr. 107. 246 en 248. 1920. 
2 ) Brinkman en v. Dam l.c. 
s ) We zeggen „ongeveer”, omdat we voor het oogenblik willen aannemen, dat 
