916 
7,09 + 7,09 4 - 19,15 + 19,16 
/ / ..... — 0^41 
128 
hetgeen beduidt, dat de rand — cent rum- verschuiving van een lijn 
gemiddeld met 3 / 6 van haar normaal bedrag vermeerderd of vermin- 
derd wordt als zich een andere lijn in hare nabijheid bevindt (op 
door ons willekeurig begrensden afstand). 
Deze betrekkelijk groote invloed kan slechts verklaard worden 
als voortvloeiende uit de verandering die de buurlijn brengt in het 
lichtbrekend vermogen van het medium Maar dan geeft het ver- 
schijnsel ook sterken steun aan de opvatting, dat de rand — centrum- 
verplaatsingen in haar geheel berusten op den vorm der dispersie- 
kromme van het gasmengsel. En dit is wederom slechts mogelijk 
indien de lichtverdeeling in de Fraunhofer-lijnen beheerscht wordt 
door anomale dispersie. 
Beschouwen wij deze interpretatie van het zonnespectrum als de 
juiste, dan moeten wij verder verwachten dat de Fraunhofer-lijnen 
in het spectrum van het midden der zonneschijf óók gemiddeld naar 
rood verschoven zijn ten opzichte van de plaatsen der lijn kernen 
(die door de waarden der vrije perioden op de zon worden bepaald), 
en dat die verschuivingen in grootte vergelijkbaar' zullen zijn met 
de rand — centrum-verschuivingen. 
De waargenomen centrum — liehtboog-verplaatsingen zullen dus mis- 
schien geheel, maar althans voor een belangrijk deel moeten worden 
toegeschreven aan anomale dispersie — een opvatting trouwens, die 
gesteund wordt door het feit dat de voornaamste eigenaardigheden 
van deze verplaatsingen veel overeenkomst vertoonen met die der 
rand — centrum-verplaatsingen. (Zie: Versl. Nat. Afd. 29, blz. 114). 
Denkt men zich nu de waargenomen zonnecentrum — lichtboog- 
verschuivingen verminderd met de roodverschuivingen die volgens de 
voorlaatste alinea door de dispersietheorie worden geeiseht, dan is 
hetgeen er eventueel mocht overblijven in ieder geval zóó gering, dat 
O ° 
het bestaan eener </ramtaf/<?verschuiving (groot 0,008 A tot 0,014 A 
in het zichtbare spectrum) uitgesloten schijnt. 
Ten slotte willen wij nog in getalmaat trachten uit te drukken 
met hoeveel recht men beweren kan, dat de waarnemingen inder- 
daad wijzen op het bestaan van een wederzijdschen invloed van 
Fraunhofer-lijnen. 
Het zou namelijk kunnen zijn, dat in ons diagram door louter 
toeval de zwarte stippen gemiddeld zooveel hooger liggen dan de 
cirkeltjes. Hoe groot de kans op dat toeval is, kan worden uitge- 
rekend volgens de regelen der waarschijnlijkheidsleer. 
