929 
Uit de tabellen I en II zien wij, dat de beide glncosiden liet 
geleidingsvermogen van het boorzuur niet onbelangrijk verminderen, 
hetgeen mag toegeschreven worden aan de verandering van het 
medium. In plaats van water hebben wij een vrij geconcentreerde 
glucoside-oplossing. 
Vergelijken wij in tabel IV de bij elkander beboerende getallen 
voor het geleidingsvermogen van de mutaroteerende tetramethyl- 
glucose in water en in 7* molair boorzuur, bijv. na 1 ', 10', 20', 30' 
enz. tot go' dan zien wij, dat in boorzuur slechts een constante ver- 
meerdering van 2 X 10 -6 intreedt, terwijl deze 27.5 X 10~ 6 (eigen 
geleidingsverm. van H,BO e ) had moeten zijn, d. w. z. er is wederom 
een constante vermindering van ruim 25 X 10~ 6 eenheden. 
Hiermede vervallen derhalve alle bedenkingen tegen de toepassing 
van de boorzuurmethode ter opheldering van de configuratie der 
mutaroteerende suikers. 
Wij hebben haar nu aangewend op de i-xylose, l-arabinose, l-rhcnn- 
nose en d-mannose, terwijl, met het oog op de gewijzigde inzichten 
over de configuratie van de saccharose, de vroeger verrichte voor- 
loopige metingen werden herhaald en uitgebreid. 
2. Vóórdat wij de resultaten hiervan in het kort mededeelen, 
willen wij een enkele opmerking maken over het verloop der muta- 
rotatie van de tetramethylglucose (tabel III) in verband met een duide- 
lijke verandering van het geleidingsvermogen (tabel IV eerste kolom). 
Vooreerst is het duidelijk, dat deze verschijnselen volkomen parallel 
gaan, de constanten zijn gelijk en, zooals boven opgemerkt is, hun 
verloop is onafhankelijk van.de aanwezigheid van boorzuur. 
Aangezien het geleidingsvermogen van de suiker toeneemt, moeten 
wij aannemen, dat de tetramethylglucose van Smp. 90°-91° zwakker 
zuur is dan zijn muta-isomeer. 
De oorspronkelijke suiker heeft blijkens de vermindering van de 
rotatie een aanzienlijk hooger draaiingsvermogen dan zijn isomeer. 
Daar zoowel de «-glucose als het «-methylglucoside en het 
tetramethyl «-methylglucoside zeer sterk rechtsdraaiend zijn en de 
P-isomeren links- of veel zwakker rechtsdraaiend, mogen wij het 
waarschijnlijk achten, dat de tetramethylglucose Smp. 90° — 91° de 
«-modificatie is. 
In verband met de vermeerdering van het geleidingsvermogen 
zoude daaruit volgen, dat de ^-modificatie sterker zuur is dan de 
«-modificatie en dat dus de verwijdering van de OH- en de OCH,- 
groepen aan C-atomen 1 en 2 van elkander een versterking van 
den zuurgraad van de suiker zoude meebrengen. 
