933 
Bij oxydatie van de laatste zou dan een «-oxyzuur ontstaan, dat 
zich met een tweede molekuul tot een serni-lactonzunr zou kunnen 
vereenigen. 
Afgezien van de omstandigheid, dat het bewijs van de samen- 
stelling van dit zuur door Haworth niet afdoende is gegeven, kan 
de suiker en dan ook de octo-methyl-saccharose, evengoed een oxo- 
propaanring bezitten. Er zoude dan een tetramethylfructose uit ge- 
vormd worden van de samenstelling 
MeOCH 2 C— CHOMe-CHOH— CHOMe— CH 2 OMe, 
II 
O 
die bij oxydatie met HNO, een gemethyleerd £?-oxyzuur zou leveren, 
dat evengoed zoo niet beter in een semi-lactonzuur zou overgaan 
[van een a-oxyzuur kan eerder een lactide verwacht wordenj. 
Er is echter een gewichtig bezwaar tegen de formule van Haworth. 
Nemen wij een driering in het fructose-deel van de suiker aan, 
dan zouden daarin drie hydroxylgroepen voorkomen aan vicinale 
koolstofatomen gebonden, het zoude dus een glycerinederivaat moeten 
zijn. 
CHoOH 
I 
ch 2 oh-choh-ch-choh-choh-ch-o-c-ch-choh-choh-ch 2 oh 
I Q I 
U o 
Van een dergelijke stof is te verwachten, dat ze een positieven 
invloed uit zou oefenen op het geleidingsvermogen van het boorzuur. 
Wij hebben daarom de metingen van mengsels van rietsuiker en 
boorzuur herhaald en uitgebreid, waarbij wij tot de conc. ®/ 3 n. sac- 
charose zijn gegaan. 
TABEL VI. 
t = 25°; K H;iB03 = 27.5X 10-6 
Conc. 
Saccharose 
KX 10 6 
Geleidingvermogen 
0.5 . H3BO3 -f- suiker 
A 
gevonden 
berekend 
0.5 mol. 
14.6 
23.6 
42.1 
- 18.5 
1.0 „ 
7.7 
18.4 
35.2 
— 16.8 
1.5 „ 
7.2 
11.2 
34.7 
— 23.5 
Er is van een positieven invloed geen sprake, waaruit volgt, dat 
in de saccharose een dergelijke opeenvolging van hydroxylgroepen 
zeer onwaarschijnlijk is. 
