966 
volgende stationaire krommen gelijk aan de universeele constante 
h zijn : 
Heeft de binnenste der uitgekozen krommen (of bij cyclische 
coördinaten die, welke het dichtste bij de as der abcissen ligt), de 
oppervlakte /<„, zoo volgt hieruit voor de oppervlakte van de (rz— l) ste 
stationaire baan 
Jpdq = h 0 + nh ■ (2) 
Het is dns noodig h„ te bepalen, om de ligging van alle stationaire 
krommen te bepalen. Planok *) stelt met dit doe! het principe op, 
dat de binnenste baankromme met de natuurlijke begrenzing van het 
phasenvlak moet samenvallen. D. w. z. wanneer om een of andere 
reden, afhankelijk van de aard van het stelsel de (essentieel positieve) 
integraal (1) niet onder een bepaalde waarde kan dalen, dan moet 
juist deze grenswaarde als h 0 worden aangenomen. In de meeste 
gevallen bestaat er echter niet zoo’n onderste grens, zoodat de waarde 
nul voor de integraal mogelijk is, wat tot de voorwaarde 
voert. 
Een afwijkend gedrag werd door Sommerfeld 5 ) in het geval van 
de relativistische Keplerbeweging gevonden, waarin hij een onderste 
V.(P *) 
grens p 0 = voor den constanten azimu talen impuls aangeeft, wat 
c 
h g = 2 jt p 0 zou opleveren. Men zou dus, waarop voornamelijk door 
Planck de nadruk werd gelegd, de onderstelling (2) moeten maken, 
terwijl de ervaring (reeks van Balmer) slechts met de onderstelling 
(2') is te vereenigen. Sommerfeld * * * 4 ) trachtte deze tegenspraak te ver- 
klaren door de opmerking, dat bij het in rekening brengen van het 
meebewegen van de kern de numerieke waarde van den grensimpuls 
kleiner is dan — . Wij zullen in het volgende aantoonen, dat de be- 
c 
grenzing van het phasenvlak door de ivaarde p = p 0 ook zonder het 
in rekening brengen van het medebewegen van de kern slechts schijn - 
b M. Planck. Ann. d. Phys. 50, p. 385. 1916. 
*) A. Sommerfeld. Ann. d. Phys. 51, p. 57. 1916. 
s ) Hierin stelt — e voor de lading van het electron, Ke de lading van de 
atoomkern, c de lichtsnelheid. 
4 ) A. Sommerfeld. Münchener Ber., p. 137, 1916. 
