978 
anders bij ons geval van hyperbolische beweging: de energie is hier 
door geen voorwaarden beperkt, maar het moment van hoeveelheid 
van beweging streeft naar volkomen bepaalde discrete waarden, die 
alleen door het proces van de uitstraling van het electromagnetische 
moment van hoeveelheid van beweging kunnen worden bereikt. 
Voor dit uitstralen staat het deeltje enkel de tijd van het éénmaal 
passeeren voorbij de kern ter beschikking, en het is daarom ge- 
makkelijk mogelijk, dat de door uitstraling' verloren impuls niet 
voldoende is, en het deeltje zich in het oneindige verwijdert, zonder 
een stationairen toestand te hebben bereikt. Legt men aan de uit- 
straling de theorie van Maxwell ten grondslag, dan resulteert hieruit 
zelfs zulk een gedrag van het deeltje als regel. De rekening levert 
namelijk voor den uitgestraalden draaiimpuls (zoolang als p )) p t ). 
«’v 1 xe* 1 
f xe" 1 
1 
pv N 
\ , pv 1 
2 — — j 
— 
“k q 
) b 9 l 9 ~ — 1 
c' pv ( 
V pv 
3 
xe 1 y 
1 xe' \ 
d. w. z. een bedrag van de orde van 10 — 31 erg. sec. terwijl de 
trappen van de constante p ongeveer 10~ 27 erg. sec bedragen, dus 
rond 10000 maal grooter zijn. Onder deze omstandigheden kan geen 
noemenswaarde fractie van de deeltjes de stationaire banen door- 
loopen. Er betaat echter het in de laatste $ gemelde niet te loochenen 
experimenteele feit, dat de i?-a tomen bij voorkeur in de richting 
van de invallende «-deeltjes worden uitgezonden, en het schijnt ons 
moeilijk dit feit anders als volgens de theorie der quanta op te 
vatten. Één van de mogelijke interpretaties van de ontdekking van 
Rutherford schijnt ons daarom de volgende te zijn, dat de uitstraling 
in werkelijkheid sterker is, als uit de theorie van Maxwell 
zou volgen, en sterk genoeg om een merkbaar deel van de stelsels 
in den stationairen toestand over te brengen. Wanneer wij in ’t oog 
vatten, dat reeds bij de uitstraling van het waterstofspectrum, waarbij 
de afstanden van de kern grooter dan 2.10 - 8 cM. zijn, een aan- 
merkelijke afwijking van de theorie van Maxwell voorhanden is, 
lijkt ons de gedachte aan een nog veel grootere afwijking in het 
geval van Rutherford in ’t algemeen niet al te gewaagd. Want de 
afstand van de kern is hier van de orde van 3,5 . 10 -13 en daarom 
is de versnelling rond 1,5 . 1 0 6 maal grooter dan bij de emissie van 
de waterstoflijnen. Uit theoretische overwegingen werd bovendien 
door Einstein *) de eisch gesteld, bij dergelijke elementaire processen 
volledig te breken met de theorie van Maxwell en verder weten 
wij ook direct uit het optreden van een grens in de korte golflengten 
x ) A. Einstein. Kleiner-Festschrift, Zürich 1913. 
