1009 
Type 2. Dit gesteente is fijnkorreliger dan het vorige en bestaat 
uit witte tot licht vleeschkleurige veldspaten (in hoofdzaak mikro- 
perthiet) met grijs of zwart groenachtig getinte liebenerietpseudo- 
morphosen naar oorspronkelijke veldspatoiden. Het werd verzameld 
nabij de f agenda D. Eugenia. Behalve sterk verweerd erts kunnen 
geen oorspronkelijke donkere mineralen in het gesteente worden 
herkend. 
Alkalisyenieten. 
Een eveneens nabij de facenda D. Eugenia verzameld, bijna geheel 
uit lichtgekleurden albietrijken mikroperthiet, naast sterk verweerd 
erts bestaand gesteente bevat slechts weinig van een, uit fijne mus- 
kovietblaadjes opgebouwde, massa tusschengeklemd, die misschien 
eveneens uit oorspronkelijke veldspatoiden is ontstaan. Deze waren 
dan echter slechts in geringe hoeveelheid aanwezig. 
Umptekieten. 
De Serra de Marapicu, d.i. het westelijk deel van de Serra do 
Gericino, schijnt grootendeels uit deze gesteenten te zijn opgebouwd. 
De samenstellende mineralen zijn in hoofdzaak lichtgekleurde 
mikroperthiet en amphibool, verder in geringe hoeveelheden pyroxeen, 
titaniet, analciem, magnetiet en apatiet. 
De veldspaten zijn mikroperthieten met een wisselend, soms ver- 
dwijnend gehalte aan zuren plagioklaas. Groote uitdoovingshoeken 
in sneden loodrecht op den stompen bissectrix wijzen op een Na- 
gehalte van den orthoklaas. De amphibool wijkt af van die van 
type 1 der foyaieten, de uitdoovingshoeken blijven kleiner en dikwijls 
komen in eenzelfde kristal zonair wisselende kleuren voor, waarbij 
een meer groen gekleurde variëteit in de randzone, een meer bruin 
gekleurde in de centrale gedeelten voorkomt, maar beide vormen 
ook afzonderlijke kristallen. De amphibolen gelijken zeer veel op 
die, welke door Wright 1 ) in een umptekiet van den vasten wal 
bij Cabo Frio zijn beschreven. In de zonair gebouwde kristallen 
zien we in sneden loodrecht op den spitsen negatieven bissectrix 
van een kleinen assenhoek, de volgende absorptie: c (kgrn : rood- 
achtig bruingroen, rand: groen) ± = b (kern : bruin met groenachtige 
tint, rand : bruingroen). 
In sneden evenwijdig aan het symmetrievlak stijgt de uitdoovings- 
hoek naar de groene randzone tot ± 22°, we zien voor de volgens 
de a-as trillende stralen dikwijls een homogene licht geelbruine kleur 
zonder kleurverschil voor kern en randzone. De, slechts in geringe 
9 F. E. Wkight. loc. cit. blz. 246. 
