1018 
van soortgelijke gesteenten in gangen en pijpen in het westelijk 
gedeelte van den Staat Minas Geraes ’). Evenals de kimberlietische 
gesteenten nabij de westkust van Zuid- Afrika behooren ook de 
bekende Braziliaansche gesteenten bijna alle tot de gliminerarme 
bazaltische variëteiten. 
Horizontale beweging der Atlantische kusten. 
De gelijkenis tussehen sommige groepen van sedimentaire gesteenten 
aan weerszijden van den Atlantischen Oceaan is eveneens opvallend. 
We vermelden slechts het Zuid-Afrikaansche Karroo Systeem en het 
Braziliaansche Santa Catharina systeem. Eet Orleans conglomeraat 
in Sta. Catharina en Rio Grande do Sul komt overeen met het 
Dwyka conglomeraat van Zuid-Afrika en in beide continenten worden 
de hoogste afdeelingen gevormd door de reeds genoemde dikke serie 
van vulkanische gesteenten, zooals die van den Drakensberg in de 
Kaap Kolonie en die van de Serra Geral in Rio Grande do Sul. 
Indien we de vulkanen van alkalirijke gesteenten, welke in 
vroegere perioden langs de tegenwoordige kusten aanwezig geweest 
zijn, reconstrueeren en beide continenten elkander dicht genaderd 
denken, dan krijgen we een soortgelijk beeld als tegenwoordig het 
Oost-Afrikaansche breukgebied vertoont, waar thans de uit alkali- 
rijke gesteenten opgebouwde vulkanen als Kenia en Kilima Ndsjaro 
verrijzen. Dit beeld illustreert de verklaring van Wegener *) omtrent 
het ontstaan van den Atlantischen Oceaan 3 ). Er zou meer dan in 
') E. Rimann. Uber Kimberlite und Alnoite in Brasilien. Tscherm. Min. u. Petr. 
Mitt. 1915. Td. A Kimberlita no Brazil. Annaes da Escola de Minas de Ouro 
Preto. N°. 15, 1917, blz. 27 e.v. 
2 ) A. Wegeneb. Die Entstehung der Kontinente und Ozeane, Die Wissenschaft. 
Bd. 66, 1920. 
s ) Er kunnen ook nog andere spleten op het Afrikaansche continent worden 
geconstrueerd van soortgelijk karakter, maar van grooteren geologischen ouderdom 
dan die der tegenwoordige Oost-Afrikaansche breuken. We wijzen op het systeem 
van gangen van alkaligesteenten met een uniforme noordwestelijke tot noordelijke 
richting, welke aan weerszijden van het oude vulkanische centrum van den Pilands- 
berg in Transvaal voorkomen en over een afstand van meer dan 100 K.M., dwars 
door alle oudere formaties heensnijdend, kunnen worden vervolgd. In het gedeelte 
der aardkorst, dat hier thans door erosie is verdwenen kan het breuksysteem een 
soortgelijk aspect hebben vertoond als gedeelten van het tegenwoordige Oost- 
Afrikaansche breuksysteem, de horizontale bewegingen schijnen aan weerszijden 
van deze breuken echter spoedig te zijn opgehouden en geen belangrijke gapingen 
te hebben veroorzaakt. De spleten zullen dan op grootere diepte verdwijnen en 
vele soortgelijke breuken kunnen in een vroeger erosiestadium op het Afrikaansche 
continent als al of niet opgevulde spleten aanwezig zijn geweest, waarvan thans 
geen sporen meer zichtbaar zijn. (Vgl. fig. 2 in deze mededeeling en blz. 765 
in H. A. Brouwer, Geology of the alkali rocks etc. loc. cit.1. 
