1020 
tingen direct waarneembaar is, terwijl de eerste uit veel minder duide- 
lijke kenmerken, zooals de vorm der rifpantsers en het karakter der 
brenkbewegingen moet worden afgeleid * *). De mesozoische eilanden- 
reeksen der Tethys hebben voornamelijk horizontale en veel minder 
belangrijke vertikale bewegingen uitgevoerd, hun massa’s rusten 
thans in de overschuivingsbladen der ketengebergten op elkander. 
En deze bewegingen worden verklaard, doordat de oude massieven 
van Eurasië en Indo-Afrika elkander zijn genaderd, waarbij con- 
tinentale gebieden horizontale bewegingen hebben uitgevoerd. Soort- 
gelijke bewegingen kunnen hebben medegewerkt tot het ontstaan 
van den Atlantischen Oceaan. In hoeverre horizontale of vertikale 
bewegingen hebben overheerscht zal bij benadering kunnen worden 
beoordeeld door vergelijking van de geologische samenstelling en 
bouw der tegenover elkander liggende kustgebieden. De door Weuener 
opgesomde en o.a. dooi' Soergel s ) bestreden punten van overeenkomst 
behouden zeker een deel van hunne waarde en de door ons besproken 
overeenkomst der eruptiefgesteenten is op zijn minst met belangrijke 
horizontale bewegingen niet in strijd. 
x ) H. A. Brouwer. Uber die horizontale Bewegung der Inselreïhen in den 
Molukken. Nachr. Ges. der Wiss. zu Göttingen. 1920, Math. phys. KI. Id. Breuken 
en Verschuivingen nabij de oppervlakte van bewegende geantiklinalen. Versl. Kon. 
Akad. v. Wet. Amsterdam, XXVIII, 1920, blz. 1151. 
*) W. Soergel. Die atlantische „Spalte”. Zeitschr. der Deutschen Geol, Gesell. 
1916, Monatsber. Bd. 68, Blz. 200 e.v. 
