1022 
water, dat de bodemkorrels omhult, van de fijne naar de grove 
korrels. Op dezen belangrijken invloed der korrelgrootte voor de 
bodemvochtigheid heeft, zoover mij bekend is, het eerst E. Ramann 
gewezen 1 ). In de capillaire bodemruimten is evenzoo de stijghoogte 
omgekeerd evenredig met de doorsnede. 
Dezelfde invloed is nu, naar ik meen, in het spel bij die ver- 
schijnselen van het bevriezen en ontdooien van den grond. 
Zoodra toch de vorst in den grond dringt, worden de betroffen 
bodemkorrels, door het bevriezen van hun wateromhulsels, grooter 
en zuigen dan van de naburige, nog onbevroren korrels het water 
aan; dit bevriest dan weder en zoo wordt de diameter der vaste 
korrels grooter en grooter. Op gelijke wijze worden capillaire ruim- 
ten nauwer, zoodat daarin grondwater opstijgt. De hoeveelheden 
water, die aldus in de bevroren deelen van den grond kunnen 
geborgen worden, moeten zeer aanzienlijk zijn. 
Dat blijkt bij dooiweder, uit den modderigen toestand van den 
bovengrond, die het eerst ontdooit. Wanneer ook de onderlaag 
ontdooid is, kan het gedurende de vorst opgestegen water wegzakken 
en tot het grondwater terugkeeren. 
Opgevroren pootplanten vindt men eerst bij dooiweder. Dit kan 
aldus verklaard worden, dat bij het ontdooien van den grond, van 
onder naar boven gerichte spanningsverschillen ontstaan, waardoor 
de nog slecht in den bodem gewortelde planten worden uitgestooten. 
‘) In de Derde uitgaaf van zijn Bodenkunde, p. 332. iBerlin 1911). 
