1030 
Of nu de immuunsera, welke bloedlichaampjes agglutineeren, zich 
evengoed als de besproken praecipitinen, wat hunne groepreacties 
aangaat, aansluiten aan liet zoölogisch systeem, is wel nog twijfel- 
achtig 1 ). Hetzelfde geldt ook van de immuunsera tegen de bestand- 
deelen van de orgaancellen 2 ). Voor de globulinen uit de melk moet 
wel als zeer waarschijnlijk worden aangenomen, dat zij dezelfde 
,,soort-specificiteit” zullen bezitten als de globulinen uit het serum 
en hetzelfde zou men kunnen denken van alle eiwitten, die wat 
den aard en hoeveelheid der aminozuren betreft waaruit ze zijn 
opgebouwd, met serumproteïnen overeenkomst vertoonen. 
Een alle aandacht verdienend probleem wordt echter opgeworpen, 
wanneer men zulke proteïnen, b.v. het haemoglobine, beschouwt, 
welke in hun chemische structuur, d. w. z. in den opbouw uit amino- 
zuren ver van de eiwitstoffen van het serum afwijken. 
Indien zulk een eiwitstof, wat de soortspecificiteit aangaat, zich 
gedraagt als het serumeiwit, dan volgt daaruit een van de beide 
consequenties, 
Of de serumeiwitten en de andere lichaamseiwitten hebben elk 
een van elkander onafhankelijke „soortstrucluur”, of de verschil- 
lende eiwitten van een zelfde diersoort hebben afgescheiden van 
verschillen in bouw, die ze ook overigens mogen vertoonen, alle 
eenzelfde groep (of meerdere groepen) van atomen, die voor die 
bepaalde diersoort karakteristiek is. M. a. w. de specificiteit van 
paardenserum en paardehaemoglobine kan berusten op de aanwezig- 
heid in beide moleculen van een bepaalde kern, die specifiek voor 
het paard is, of de serumspecificiteit is afhankelijk van een bepaalde 
atoomgroep en de haemoglobine-specificiteit weer van een andere 
atoomgroep, enz. Indien de eerste veronderstelling juist is, dan ligt 
het voor de hand te trachten de soortspecifieke kern aan te toonen. 
In het tweede geval, dat misschien minder waarschijnlijk is, moet 
men aan nemen, dat er wel een bepaalde overeenkomst bestaat in 
chemische structuur tusschen twee gelijksoortige eiwitten van ver- 
schillende diersoorten maar niet tusschen de verschillende eiwitten 
van eenzelfde diersoort. 
Uit het bovenstaande volgt de noodzakelijkheid nader te onder- 
zoeken, welke verhoudingen bij de ,,soortspecifieiteit” der verschil- 
lende proteinen bestaan. Daarom heb ik opnieuw een onderzoek 
ingesteld over de praecipitinen tegen haemoglobine, aangezien, zoo- 
als reeds boven is vermeld, het haemoglobine zich tot een dergelijk 
T ) Cf. Landsteiner u. Reich. Zeitschr. f. Hyg. 58. 227. (1907). 
Brockmann. Zeitschr. f. Immunitatsf. 9. 114 (1911). 
*) Salus. Bioch. Zeitschr. 60. 1. 1914. 
