d 095 
criiie orgaan invloed heeft op een specifiek menschelijk kenmerk, 
en wel zóó, dat hierbij weer een pithekoïde toestand ontstaat. 
Een aandoening der Hypophysis heeft echter nog een reeks andere 
verschijnselen tengevolge, die hetzelfde karakter dragen en in ’t bij- 
zonder aan den schedel zich uiten. 
De schedel der apen, in ’t bijzonder der Anthropoïden, onderscheidt 
zich van dien van den rnensch door de sterke ontwikkeling der 
kaken, terwijl ook de zoogenaamde wenkbrauwlijsten boven de oog- 
kassen, een buitengewone grootte bereiken. De Anthropoïden zijn 
wat men noemt sterk prognaath, de rnensch is orthognaath, terwijl 
zijn wenkbrauwlijsten bijkans niet tot ontwikkeling zijn gekomen. 
Orthognathie nu is wederom een foetaal kenmerk niet alleen bij 
den rnensch, doch ook van de apen. Eerst geleidelijk groeien bij het 
foetus van den aap en bij het jeugdige apenkind de kaken naar 
voren uit. Bij den rnensch wordt deze groei weder onderdrukt, hij 
behoudt zijn foetaal kenmerk. En ook deze remming geschiedt onder 
den invloed der Hypophysis. Want wij weten dat bij aandoening 
van dit orgaan beide kaken, maar in ’t bijzonder de onderkaak, 
zich sterk kunnen gaan vergrooten ; de remmende invloed die dus 
van dit orgaan uitging, — en onder normale omstandigheden ge- 
durende het geheele leven die ontwikkelingspotentie in latenten 
toestand houdt — valt weg, en de oude, pithecoïde ontwikkelings- 
factor tracht zich weer te doen gelden. Niet alleen echter voor de 
kaken, ook voor de wenkbrauwlijsten. In veel ziektegeschiedenissen 
van zulke patiënten wordt toch gewag gemaakt van een geleidelijk 
krachtiger ontwikkeling dezer lijsten. 
Niet alle menschenrassen echter zijn even orthognaath, bekend 
is de sterkere prognatbie der „zwarte” rassen. Men zou hieruit 
kunnen besluiten dat die remmende invloed bij deze laatsten minder 
sterk is geweest dan bij de blanke rassen. Deze bewering vindt 
steun in een volgend kenmerk waarop ik uwe aandacht wil vestigen, 
namelijk de kleur van de menschenhuid, en wel in het bijzonder 
die der blanke rassen. 
De kleur der huid wordt bepaald door de ontwikkeling in meerdere 
of mindere mate van het zoogenaamde huidpigment. Dit vormt zich 
bij alle Primaten, en voor wat den rnensch betreft in het bijzonder 
bij de zwarte rassen. De weinig of niet gepigmenteerde huid der 
blanke rassen is dus weer tot stand gekomen, door een remming 
of onderdrukking van de ontwikkeling der huidkleurstof. En ook 
hier heeft men dus weder te doen met het persisteeren van een 
foetaal kenmerk. De blanke huid vair den rnensch is dus niet een 
nieuw verworven eigenschap, want het is een toestand die bij alle 
71 * 
