J 096 
Ongeboren Prirnatenindividuen tijdelijk voorkomt, de verdere ont- 
wikkelingsphase, die bij de overige Primaten en ook bij de zwarte 
menschenrassen volgt, is bij de blanke rassen onderdrukt. En dat 
deze invloed ook reeds in beginsel bij negers zich doet gelden, blijkt 
daaruit dat negerkinderen met een blanke — of vale — huid ge- 
boren worden, en eerst kort na de geboorte zwart worden. De blanke 
heeft dus in zekeren zin een foetaal kenmerk behouden dat de neger 
verloren heeft, het remmingsproces is dus bij den blanke sterker 
dan bij den neger, geheel in overeenstemming met hetgeen ten op- 
zichte der kaakontwikkeling kon worden vastgesteld. De menschelijke 
evolutie is dus, althans voor wat de lichamelijke eigenschappen 
betreft, bij het blanke ras verder voortgeschreden dan bij de zwarte 
rassen. In hoeverre hetzelfde geldt voor de mentale eigenschappen 
blijve hier onbesproken. 
De blankheid van de menschenhuid is dus weer een remmings- 
verschijnsel. Welk endocrine orgaan is hiervoor verantwoordelijk te 
stellen? Ook hierop kunnen wij een vrij nauwkeurig antwoord 
geven. Het is de bijnier. Reeds lang kent men een ziekte, in 1855 
het eerst door Addison beschreven en ook naar hem benoemd, waar- 
van het hoofdsymptoom is dat in de huid het pigment zich abnor- 
maal sterk gaat ontwikkelen, zoodat deze een bronsachtige tot don- 
kerbruine kleur aanneemt. Deze kleurstof is niet van haemafogenen 
oorsprong, want zij is ijzervrij, als het huidpigment der gekleurde 
rassen. Bij autopsie van aan deze ziekte overleden personen vindt 
men bijkans zonder uitzondering ontaarding der bijnieren, meestal 
van tuberculeuzen aard. 
Ik ga over tot een volgend verschijnsel. Een typisch verschil 
tusschen den menscli en de overige Primaten bestaat in het feit, dat 
de naden in den schedel, bij de Primaten zich vroegtijdig sluiten. 
Bij de Amhropoïden, waar zij nog het langst open blijven verdwijnen 
zij toch reeds nog voordat het individu volwassen is. Bij den menscli 
daarentegen blijven de naden veel langer bestaan, en het sluiten 
ervan draagt meer het karakter van een seniliteitsverschijnsel. Dit 
openblijven der naden is niet toe te schrijven aan de zooveel 
omvangrijker ontwikkeling der hersenen bij den mensch. Ware dit 
het geval, dan zouden zij zich ook bij den mensch kunnen sluiten 
onmiddellijk na beëindiging van den hersengroei, dat is op reeds betrek- 
kelijk jeugdigen leeftijd. Het openblijven der naden bij den mensch 
is weer te beschouwen als het persisteeren van een foetaal kenmerk, 
waarop ik reeds eenige jaren geleden in een bijzondere studie over 
dit onderwerp de aandacht gevestigd heb. Dit persisteeren is weer het 
gevolg van een remming of onderdrukking van het vergroeiings- 
