1098 
En deze remmende invloed is wederom uitgegaan van de Hypo- 
physis. Want bij aandoening van dit orgaan kan deze remmende 
invloed weder wegvallen, hand en voet worden plomp van vorm, 
gaan groeien en kunnen aanzienlijk in grootte toenemen. 
Wij komen nu tot een tweede groep van verschijnselen waarbij 
die remmende invloed der endocrine organen zich op eenigszins andere 
wijze uit. 
De uitwendige geslachtsorganen, in het bijzonder der vrouw wijken 
van die der vrouwelijke individuen der overige Primaten op zeer bij- 
zondere wijze af door de aanwezigheid van den zoogenaamden schaam- 
heuvel en der groote schaamlippen. Deze vormen dus een specitiek 
menschelijk kenmerk en een typisch verschil met de apen. De af- 
wezigheid dezer kenmerken bij apen heeft nog een eenigszins histo- 
rische beteekenis, in zooverre als destijds Bischoff, de Münchener 
anatoom, dit verschil, evenals het ontbreken van een hymen bij de 
apen, heeft aangevoerd als een hoofdargument tegen de juistheid 
der Darwinische leer omtrent de verwantschap van den mensch 
met de overige Primaten. Toch had Bischoff ongelijk, want al moge 
het waar zijn, dat bij geboren individuen de genoemde organen ont- 
breken, indien men foetale ontwikkelingsstadiën dezer dieren onder- 
zoekt, dan verkrijgt men een ander inzicht. De genoemde organen 
ontstaan uit een walvormige verhevenheid, die zich om de geslachts- 
opening vormt, niet alleen bij den mensch maar bij alle Primaten. 
Bij de lagere apen verstrijkt deze wal reeds spoedig, bij het foetus 
der menschapen daarentegen — dat is dus bij Orang, Chimpanzee 
en Gorilla — blijft hij, blijkens de waarnemingen van Deniker, 
Sperino, mijzelve en anderen, bestaan, zoodat het oudere foetus dezer 
apen, vóór de schaamspleet een schaamheuvel en zijdelings er van 
groote schaamlippen heeft, zij het dan ook lang niet zoo sterk ont- 
wikkeld als bij den mensch. Na de geboorte schijnen deze kenmerken 
ook bij de menschapen spoedig te verdwijnen, bij den mensch blijven 
zij bestaan. Wij hebben hier dus weer te doen met een typisch 
menschelijk kenmerk, dat niet anders is dan een persisteerende 
foetale eigenschap. 
En ook hier treft het ons weer dat het verschil tusschen mensch 
en apen het gevolg is van een remming in de ontwikkeling, maar 
nu van een eenigszins ander karakter dan bij de vroegere gevallen. 
Terwijl toch bij de overige Primaten de geslachtswal ten slotte ver- 
dwijnt, en dus het verdwijnen het normale proces is, blijft hij bij 
den mensch bestaan en neemt in overeenstemming met den alge- 
meenen groei, in omvang toe. De remming betrof hier dus niet het 
onderdrukken van een vormontwikkeling, maar een verhindering 
