1117 
cirkels. Door een geringe wijziging in phaseverschil kunnen de 
cirkels overgaan in ellipsen. 
Inderdaad blijk! nu, dat steeds de hyperbolen ontstaan bij super- 
positie van twee bundels, die als beginexemplaren hebben een ellips 
en een cirkel, die deze ellips in de uiteinden van de kleine as raakt 
en de lemniscaten, als de beginexemplaren twee ellipsen zijn, waar- 
van de een geheel binnen de andere ligt. 
Daar omgekeerd de bundels U x en U t afgeleid kunnen worden 
nit de bundels E x en E ,, geven dus de in den aanvang genoemde 
moiréliguren wel degelijk bij benadering interferentiefiguren van 
één- en tweeassige kristallen weer. 
Voortgezette proefnemingen hebben mij nog in deze meening 
versterkt. Bij de figuur der hyperbolen verplaatst zich het hyper- 
bolen-centrum door een geringe rotatie van één der unissons. Het 
beeld vertoont dan overeenkomst met de interferentiefignur van een 
één-assig kristal, schuin ten opzichte van de as gesneden (zie fig. 3). 
De figuur der lemniscaten vertoont bij weinig isophasisehe lijnen ') 
het verschijnsel, dat de binnenste kromme de beide polen reeds 
omgeeft in ovaalvorm. Ook dit is in overeenstemming met wat de 
kristallographie leert (zie fig. 4). 
Eindelijk geven twee concentrische cirkelbundels (elk van vier 
trillingen) bij superpositie een beeld, dat met de ringen van Newton 
overeenstemt. 
Vermoedelijk kunnen ook de spiralen van Aiky aldus worden 
afgebeeld en omgekeerd zou de wijze, waarop door superpositie van 
ellipsenbundels een bepaald beeld ontstaat, er toe kunnen bijdragen, 
meer inzicht te krijgen in de verschijnselen van breking en polari- 
satie van het licht in kristallen. 
x ) Fig. 4 telt 85 ellipsen, tegen 110 van fig. 2. (per bundel). 
